วนลามเขา!”“แต่เราเห็นมันนะ…” เหลียวชาชายักคิ้ว “เมื่อตอนพี่ลู่ลู่นอนกอดเขาอยู่…มือของพี่ ไปจับของเขา….”“พี่แค่เหนื่อย…เหนื่อยจนเผลอหลับไป!” หัวใจของหยูลู่กลายเป็นปั่นป่วน และรีบอธิบาย แต่ด้วยความแตกตื่น เธอไม่รู้ว่าจะวางมือไว้ที่ไหน“ฮิฮิ ดูพี่สิ พี่กำลังคิดเรื่องอย่างว่าอยู่เหรอ!”“ชิ ยัยเด็กลามก ฉินเฉา เจ้านั่นทำให้เธอติดเรื่องไม่ดีกับเขา! พูดอย่างนี้กับพี่ได้ยังไง ระวังไว้เถอะ พี่จะไม่ให้กินซุปของพี่อีก!”“ฮือๆ ๆ พี่ลู่ลู่ ฉันผิดไปแล้ว อย่าแกล้งฉันเลย…” เหลียวชาชารีบแสดงท่าทางน่าสงสาร และพูดขณะที่กอดหยูลู่แน่น“ดีมาก” หยูลู่กลอกตา และพูดว่า “เธอกินซุปพี่ต่อได้ แต่เธอต้องสัญญากับพี่อย่างหนึ่ง?”“อะไรเหรอ?” เหลียวชาชากะพริบตาปริบๆ“ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อคืน เธอต้องบอกพี่!”“เอ่อ?” เหลียวชาชาจู่ๆ ก็จำได้ถึงฉากที่เธอนอนอยู่บนโต๊ะ และแสดงท่าทางยั่วยวนฉินเฉา ใบหน้าของเธอก็พลันแดงถึงใบหู อายจนพูดไม่ออก“ไม่อยากพูดเหรอ? ถ้าเธอไม่พูด งั้นก็ไม่ต้องกินซุป!”“ก็ได้….ฉันพูด ฉันจะพูด…” เหลียวชาชาบุ้ยปาก และไม่มีทางเลือก เลยบอกเรื่องที่เกิดขึ้นกับเธอที่นั่นนิดหน่อย“เฮ้ เฮ้ เฮ้!” ฉินเฉาที่ยืนอยู่ด้านข้าง ตะโกนไปที่ทั้งสองคน “ฉันไปทำให้เหลียวชาชาติดเรื่องไม่ดีตั้งแต่เมื่อไหร่ มีเหตุผลกันบ้างได้มั้ย!”“อย่าตะโกน” หลี่ที่อยู่ข้างๆ ถูหู “พวกเขาไม่เห็น และไม่ได้ยินเจ้าหรอก”“ไม่ใช่ว่าหยูลู่มองเห็นหรอกเหรอ!” ฉ
