ินเฉาไม่พอใจ ชี้ไปที่หยูลู่อย่างโมโห ขณะที่ฟังบทสนทนาของพวกเธอ และพูด “เธอเบิกเนตรแล้วไม่ใช่เหรอ!”“นั่นก็แค่ชั่วคราว” หลี่อธิบาย “หลังจากหลับไป มันก็กลับเป็นเหมือนเดิม ไม่อย่างนั้น ทุกวันเธอจะเห็นทุกสิ่งผ่านตาหยินหยาง เธอคงกลัวจนตายเลยล่ะ”“ก็จริง…” ฉินเฉายักไหล่อย่างช่วยไม่ได้ “แต่ยังไงก็ผิด ไร้เหตุผลจริงๆ บัดซบ”“ ‘บัดซบ’ คืออะไร?” หลี่ถามฉินเฉาด้วยความสับสน“ไม่มีอะไร มันไม่ได้มีความหมายอะไรหรอก” ฉินเฉานึกขึ้นได้ว่าคนที่ยืนอยู่ข้างๆ เขา เป็นผีเฒ่าที่อยู่มาพันปีล่ะ เขาโบกมือและพูดว่า“ช่างมันเถอะ ฉันจะจัดการพวกเธอหลังจากกลับมา ไปบ้านหลี่เสี่ยวอ้ายกันเถอะ ไปช่วยให้ความปรารถนาของเธอเป็นจริงกัน”“ดี!” หลี่พยักหน้า และจากนั้นก็พูดกับฉินเฉา “หลับตา”“เอ๋?” ฉินเฉาร้องออกมา “ทำไมนายถึงให้ฉันหลับตา?”“ข้าบอกให้หลับก็หลับเถอะน่า พูดมากจริง ปากเจ้านี่เสียจริงๆ”หลังจากผ่านคืนนั้นมา อารมณ์ของหลี่ก็ยิ่งไม่เสถียร ในจังหวะนี้ เขาระเบิดออกมา“เอ่อ!” ฉินเฉาลูบจมูก ไม่กล้าสร้างความรำคาญให้ถังระเบิดนี้อีกและรีบหลับตาลงมือเย็นของหลี่วางลงบนไหล่ของเขา เขารู้สึกว่าร่างของเขาสะบัดเหมือนกับกำลังล่องลอยอยู่บนคลื่นในมหาสมุทร และบางทีก็รู้สึกเวียนหัวจนอยากจะอ้วก เมื่อความรู้สึกนี้ยิ่งเพิ่มมากขึ้นๆ จนเขาจะทนไม่ไหวทันใดนั้นร่างของเขาก็สงบลง“เอาล่ะ” หลี่เอามือลง “ลืมตาได้แล้ว”ฉินเฉาลืมตา และทันใดนั้นก็ตกใจ เขาพบว่าเข
