องเขาอย่างตะกละ เพราะว่าไม่มีใคร ที่จะดูดกลืนวิญญาณแล้วเปลี่ยนให้เป็นปราณแท้ได้แบบฉินเฉาในสายตาคนอื่น ร่างใหญ่ๆ ของฟางโม่เหมือนกับลูกโป่งที่ถูกปล่อยลม หดลงอย่างรวดเร็ว หลังสูญเสียไปมาก ฉินเฉาก็ร้องออกมาด้วยความพอใจ ฟางโม่ก็หายไปจากเมืองเต็มสุขนี้อย่างสมบูรณ์“ฟู่…” ลมเย็นๆ ถูกพ่นออกมาจากปาก ฉินเฉารู้สึกว่าวิญญาณของเขาพอใจอย่างหาที่เปรียบไม่ได้“ไม่อยากจะเชื่อ เจ้ากลืนเจ้านั่นจริงๆ …” หลี่ยิ้มอย่างมึนงง “เจ้ารู้สึกว่าวิญญาณโตขึ้นมากเหรอ?”“ใช่ มันดีจริงๆ” ฉินเฉายิ้มและยื่นมือทั้งสองข้างไปที่เหลียวชาชาที่อยู่บนโต๊ะฉวยโอกาสนี้ ฉินเฉาบีบก้นที่ทรงเสน่ห์ของสาวน้อยคนนี้สองครั้ง“ไม่เลว แม้ว่าจะเป็นแค่วิญญาณ ก็ยังรู้สึกดี”“ฉินเฉา ไอ้เลว!” เหลียวชาชาไม่คิดเลยว่าฉินเฉาจะจับก้นเธอ เธอหน้าแดง ขณะที่มือทั้งสองข้างของเธอทุบไปที่อกของฉินเฉา“ชิ หน้าอกยังเล็กเหมือนเดิมจริงๆ …”“ฮือฮือ นายแกล้งฉันอีกแล้ว ฉันจะตีนาย”“พี่สาว หยุดรังแกพี่ชายของหนูได้แล้ว เบบี้จะโกรธแล้วนะ!” หลี่เสี่ยวอ้ายวิ่งเข้ามาด้วยเท้าเล็กๆ ของเธอ กอดฉินเฉาแน่นและตะโกนออกมา“โอ้ เพิ่งจะมาที่นี่แท้ๆ แต่นายกลับล่อลวงสาวงามตัวน้อย! พระเจ้า แม้แต่เด็ก 6 – 7 ขวบ นายก็ไม่ปล่อย เจ้าสัตว์ป่า!”เหลียวชาชากลอกตาของเธอ และจ้องจับผิดฉินเฉา“เหลวไหลน่า!” ฉินเฉาเอามือตบก้นของเธอ “น้องสาวตัวเล็กนี่ตายอย่างโหดร้าย ฉันอยากจะพาเธอกลับไปพบแม่ของเธอเป็นครั้งส
