อต้านเป็นธรรมชาติของวิถีทางของพวกเจ้า”“ฉันแค่ไม่อยากเห็นเธอเศร้า” ฉินเฉาพูด บีบจมูกโลลิน้อย“น้องสาวตัวน้อย เธอชื่ออะไร?”“พี่ชาย แม่เรียกหนูว่าเบบี้….” โลลิน้อยย่นจมูกเล็กๆ ของเธอ และพูดด้วยน˺าเสียงเด็กๆ ทำให้ฉินเฉาอดบีบจมูกเธออีกไม่ได้ เธอส่ายหัวไปมาอย่างรำคาญ“งั้น เบบี้ ตามพี่ชายคนนี้มานะ พี่ชายจะพาหนูไปหาแม่”“เจ้ากำลังสร้างปัญหาให้ตัวเอง…” หลี่พูด “เด็กผู้หญิงจากตระกูลเหลียวยังเป็นปัญหาไม่พออีกเหรอ”“ไม่เป็นไรหรอก” ฉินเฉาโบกมือ “ถึงยังไง ปัญหาของฉันก็มากพออยู่แล้ว งั้นก็อีกครั้ง หลี่ช่วยบอกฉันหน่อย ว่าจะช่วยให้เบบี้กลับไปได้ยังไง?”“พลังของข้าไม่พอ” หลี่ยกมือยอมแพ้ “เจ้าต้องไปหาท่านตุลาการลู่”“แล้วตุลาการลู่อยู่ไหน?”“ที่สุดทางของยมโลก” หลี่พูด “ถ้าเจ้าหาเด็กสาวตระกูลเหลียวไม่เจอ ก็ไปหาเขากัน”“ดี งั้นไปกัน!” ฉินเฉาพยักหน้า “ต่อให้ฉันเจอเหลียวชาชาแล้ว เราก็ยังต้องไป ฉันต้องการช่วยเบบี้”“ถ้าเจ้าตัดสินใจอย่างนั้น งั้นก็มา” หลี่หมดหนทาง ส่ายหัว และนำทางต่อถนนที่เงียบสงบในยมโลก ทันใดนั้นก็กลายเป็นมีชีวิตชีวาขึ้น ตามทาง ฉินเฉาก็คิดหาทางทำให้เบบี้หัวเราะ เมื่อเห็นว่าเบบี้หัวเราะ หัวใจของฉินเฉาก็อบอุ่นขึ้นมาก
