คนนี้ก็เป็นผู้ฝึกตนเส้นทางปีศาจ เป็นพวกหน้าไม่อาย…ครั้งหน้า บางทีชายคนนี้อาจจะทุบกะโหลกเขา และเอาไปทำน˺าซุปกินจริงๆ ก็ได้“จะได้ยังไงล่ะ ของที่ให้ไปแล้ว จะเอาคืนไม่ได้!” ฉินเฉารีบส่ายหัวตบคำขอของหลี่ทิ้งไป“ฉินเฉา…นาย นายกำลังคุยกับใคร…” หยูลู่มองไปที่ทางเข้าห้องรับแขก และพบว่าที่นั่น นอกจากประตูภาพวาดสีดำแล้ว ก็ไม่มีอะไรอีกเลยเธออดรู้สึกหนาวขึ้นมาไม่ได้ พิงเข้ากับฉินเฉาโดยไม่ต้องคิด ทิ้งกลิ่นหอมจากร่างของเธอไว้ในอ้อมแขนของฉินเฉา “นายขู่ฉันใช่มั้ย ถ้านายทำ ฉันจะไม่สนใจนายอีกเลย”“หลี่ มีทางทำให้เธอเห็นนายมั้ย มันไม่ค่อยสะดวกเท่าไหร่” ฉินเฉาตบไหล่หยูลู่เบาๆ บอกเป็นนัยให้เธออย่ากลัว“มีทางอยู่” หลี่ ทันใดนั้นก็ยิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย ท่าทางน่ากลัว“พูดมา!”“บดกระดูกของฉัน ละลายในน˺า และเอาให้เธอดื่ม….”“เอิ่ม….” ฉินเฉาพูดไม่ออก ย่นคิ้ว “มีแค่ทางเดียวเหรอ? ถ้าทำอย่างนั้นเธอก็ฆ่าฉันน่ะสิ”“ล้อเล่นน่า….” หลี่รีบเดินเข้าไปหาหยูลู่ และสั่นมือของเขาตรงหน้าดวงตาที่สับสนของเธอฉินเฉายอมแพ้ การล้อเล่นนี้ เป็นการจุดไฟเผาบ้านเขาชัดๆในเวลานี้ หลี่ทันใดนั้นก็ยื่นมือทั้งสองข้างออกมา แต่ละมือกุมใบไม้ไว้ เอาใบไม้ทั้งสองใบถูเข้ากับดวงตาของหยูลู่ ขณะเดียวกัน ปากของหลี่ก็ท่องประโยคออกมา“เบิกเนตร!” หลังจากที่หลี่อุทานคำนี้ออกมา หยูลู่รู้สึกแจ่มใสกว่าแต่ก่อน ในขณะเดียวกัน ในห้องรับแขก ชายในชุดคลุมสีขาวพร้อมกับใบหน
