ปียก เธอร้องไห้หนักมาก รู้สึกเหมือนพลังในร่างของเธอถูกสูบออกไป ถ้าไม่ใช่เพราะมีแขนที่แข็งแรงของฉินเฉากอดเธอไว้ เธอคงทรุดลงกับพื้นไปแล้ว“อย่าห่วงเลยน่า ฉันไม่ปล่อยให้ชาชาน้อยตายหรอก” ฉินเฉาตบบั้นท้ายที่โค้งงอนของหยูลู่ และทันใดนั้นก็ยิ้มออกมา “แม้ว่าฉันจะไม่รู้ว่าจะเรียกวิญญาณกลับเข้าร่างยังไง แต่ฉันรู้จักมืออาชีพ”“อะไรนะ?” หยูลู่รู้สึกชาเมื่อถูกฉินเฉาตบก้น หน้าแดง และร้องออกมาอย่างน่ารัก “เวลาอย่างนี้ นายยังทำตัวลา…นาย นายจะไปหามืออาชีพจากที่ไหน? หรือว่าเป็นอาจารย์ซินแสที่มีชื่อเสียง?”หยูลู่พูด ทันใดนั้นก็ตบหน้าผากที่ขาวราวหิมะของเธอ “ฉันจำได้แล้ว เหมือนฉันจะรู้จักอาจารย์ซินแสที่มีชื่อเสียงคนหนึ่ง ฉันจะไปหาเขา บางทีเขาอาจปลุกชาชาได้”“คนพวกนั้นทำไม่ได้หรอก” ฉินเฉาจับหยูลู่ และดึงเธอเข้ามากอดมือขวาของเขาก็เล่นซน ล้วงเข้าไปในหน้าอกของเธอ“อ๊า…หยุดเอาแต่เล่นได้แล้ว…เราไม่มีเวลาสำหรับเรื่องนี้…” หยูลู่หน้าแดง กลืนน˺าลาย ร่างของเธอบิดไปมาในอ้อมแขนของฉินเฉา และอดตะโกนออกมาไม่ได้“ดูเธอเป็นอย่างนี้สิ ฉันจะลงโทษเธอ ฉันก็บอกไปแล้วว่าฉันรู้จักมืออาชีพ” ฉินเฉายิ้ม ไม่ยอมดึงมือขวาของเขากลับ และพูดกับหยูลู่“ต่อหน้าเขา พวกซินแส หมอดูอะไรพวกนั้น ต้องหลีกทางให้เขา”
