ฉินเฉาพูดพร้อมกับแสยะยิ้ม ยื่นแขนออกไป และโบกมือใช้ความคิดของเขา (เทเลคิเนซิส) ขวดสีดำในมือของเจิ้งอี้ชูทันใดนั้นก็ลอยเข้าสู่มือของฉินเฉา“อ๊า!” เจิ้งอี้ชูร้องออกมา ไม่คิดว่ายาปราณแท้ของเขาจะถูกแย่งไปเมื่อเขาสงบใจได้ ยาปราณแท้ของเขาก็อยู่ในมือของฝ่ายตรงข้ามเรียบร้อยแล้ว กำลังถูกฉินเฉามองอย่างรู้ค่า“เจ้านี่ของดี ฉันจะดูแลให้ละกัน” ฉินเฉาเห็นสี่คำ “ยาฟื้นปราณแท้” เขียนอยู่บนขวด ก็ยิ่งทำให้เขารู้คุณค่าที่แท้จริงของยานี้‘ของดี อ๊า เอาทรัพย์สินของคนตาย นี่เป็นยาที่จำเป็นที่สุดในการเดินทาง’ เขายิ้ม เก็บขวดสีดำเข้าไปในแหวน และไม่ลืมที่จะทำท่าขอบคุณเจิ้งอี้ชูด้วยมือซ้ายของเขา“ขอบคุณ นายช่างเป็นคนมีน˺าใจที่มานี่พร้อมของขวัญ”“ฉันจะฆ่าแก!” ตาเจิ้งอี้ชูแดงก˹า หายใจอย่างหนักหน่วง และกระโดดขึ้น ถึงแม้ว่า ขาทั้งสองข้างของเขาจะอ่อนจนหัวเข่าเกือบติดพื้นเคร้ง! ฉินเฉายื่นมือออกมา และเรียกดาบประหารที่ตกอยู่บนพื้นกลับมาอีกครั้ง “ของนี้คมมาก แต่ชั่วร้ายไปหน่อย เป็นอาวุธที่ไม่ควรจะเหลืออยู่บนโลก”พร้อมกันนั้น เขาส่งพลังของเขาผ่านมือพร้อมเสียงดังเปาะ ดาบประหารหักเป็นสองท่อนและตกลงพื้น“อาร์ติแฟคของฉัน!” ตาเจิ้งอี้ชูเบิกกว้างจ้องไปที่ดาบหักของเขาสั่นไปด้วยความเศร้า หวังจะกลืนกินชายตรงหน้านี้“ขอโทษจริงๆ” ฉินเฉาหัวเราะ “แต่นายจะมาโทษฉันไม่ได้นะ ใครบอกให้นายมาที่นี่กับนายน้อยจงล่ะ ถ้านายจะโทษล่ะก็ โทษเขานู่น”“แก
