เป็นใครกันแน่!” เจิ้งอี้ชูมองไปที่เขาอย่างดุร้าย “ประกาศชื่อมา”“ต้องขอโทษจริงๆ นายยังไม่สมควรจะรู้” ฉินเฉาไม่อยากให้เขารู้ชื่อเขา เขาระวังผู้คนจากเส้นทางปีศาจที่โหดร้าย ถ้าพวกเขาไปหาพ่อแม่ของเขาล่ะก็ มันคงเป็นเรื่องไม่ดี“ไม่ว่าแกจะเป็นใคร…ความแค้นนี้จะถูกนิกายราชานรกจดจำไว้!”เจิ้งอี้ชูพูดออกมาอย่างดุเดือด พร้อมสายตาที่เต็มไปด้วยความเกลียดชัง“งั้น ฉันคงต้องฆ่านายเพื่อขจัดปัญหาที่จะเกิดขึ้นในอนาคต” ฉินเฉาแสยะยิ้ม จิตสังหารของเขาพุ่งออกมาเต็มห้องรับแขก “งั้น ก็มาจบกันที่นี่เถอะ”“แก แกกล้าฆ่าฉัน?” ตาของจงเหลียงกัวเบิกกว้าง แว่นตากรอบทองของเขาแทบหลุดออกจากดั้ง“นาย นายน้อยจงกล้าฆ่าคน นายคิดว่าคนอื่นไม่กล้า?” ฉินเฉากอดแขนและพูดอย่างเกียจคร้าน“แกคิดว่าบอดี้การ์ดเล็กๆ อย่างแกมีความสามารถพอที่จะฆ่าฉัน?” จงเหลียงกัวทันใดนั้นก็ยิ้ม รอยยิ้มเต็มไปด้วยความปราชด จากอกเสื้อ เขาทันใดนั้นก็ดึงปืนเดอริงเจอร์ออกมา และชี้ปากกระบอกไปที่ฉินเฉา“ฉันไม่สนว่าแกจะแข็งแกร่งแค่ไหน ตราบเท่าที่มีสิ่งนี้ ต่อให้แกเป็นจักรพรรดิหยก ฉันก็จะยิงแก”“โอ้?” เมื่อเห็นสิ่งนี้ ฉินเฉายิ้มอ่อน “งั้นก็ลองสิ ยังไงก็ตาม คนที่ชอบชี้ปืนใส่ฉัน พากันตายหมดแล้ว”“ความตายมาเยือน แต่ยังคุยโต!” จงเหลียงกัวหัวเราะ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยประกายชั่วร้าย จากนั้นเขาก็ลั่นไกฉินเฉายืนอยู่ที่นั่นอย่างเกียจคร้าน ยื่นมือออกไป กระสุนสีทองเหล่านั้นหมุนเข
