้ามา แต่ค่อยๆ ช้าลง ก่อนที่จะถึงฉินเฉา เผยให้เห็นวิถีของมัน จากนั้นกระสุนเหล่านั้นก็ชนเข้ากับร่างกายของฉินเฉา ส่งเสียงเคร้งออกมา และตกลงพื้นจงเหลียงกัวแตกตื่น ไม่คิดว่าปืนของเขาจะทำอะไรบอดี้การ์ดนี่ไม่ได้ไกถูกลั่นไปแล้ว และตอนนี้ปืนก็ไร้กระสุน แต่ฉินเฉายังทำราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้น ยืนอยู่ที่นั่นขณะที่มือของเขากำลังจุดบุหรี่“ฉันบอกแล้ว เรื่องที่นายทำมันไร้ประโยชน์ อย่าเศร้าไปเลย เรื่องมันเกิดไปแล้ว”ฉินเฉาก็ปลอบจงเหลียงกัว ด้วยเจตนาดี“ฉันไม่เชื่อ…ฉันไม่เชื่อ…” นายน้อยจงราวกับถูกอะไรเข้าสิง ปืนของเขาห้อยอยู่ข้างๆ ขณะที่ตามองมาที่ฉินเฉา สูญเสียความมั่นใจก่อนหน้า “แม้ว่าแกจะฝึกระฆังทองคุ้มกาย แต่แกกันกระสุนได้ยังไง…”“ผิด!” เจิ้งอี้ชูทันใดนั้นก็กุมแขนข้างที่ขาดของเขา และยืนขึ้น“ที่แกฝึกไม่ใช่ระฆังทองคุ้มกาย! สิ่งที่แกฝึกคือสิ่งที่ผู้ฝึกตนสายพุทธฝึก พระสูตรหัวใจเพชร! แกเป็นผู้ฝึกตน!”น˺าเสียงของเจิ้งอี้ชูเต็มไปด้วยความหวาดกลัว และรังเกียจ“ฉันมันโง่ ที่ไปโจมตีผู้ฝึกตนวิถีพุทธที่ฝึกพระสูตรหัวใจเพชร! ฉันจะจดจำความอับอายครั้งนี้ ทั้งตัดแขนของฉัน พร้อมกับทำลายดาบฉันจะมาเอาคืนแน่ในอนาคต!”“ฉันคงไม่ให้โอกาสนายหรอก…” ฉินเฉารู้ถึงความยากลำบากที่ต้องต่อกรกับนิกายราชาปีศาจ พร้อมด้วยจิตสังหาร เขายกมือขึ้นช้าๆต้องการจะหักคอนายน้อยจง และเจิ้งอี้ชูในห้องรับแขกแห่งนี้แต่ทันใดนั้นเอง บางคนได้เปิดประตูเข้ามา
