ในห้องรับแขกร่างเล็กๆ ของเหลียวชาชายืนอยู่ข้างนอก หายใจหอบ“นายเป็นอะไรมั้ย!? ฉันได้ยินเสียงปืน!”สาวน้อยเป็นห่วงฉินเฉา แต่ทันใดนั้นก็เห็นปืนในมือของจงเหลียงกัวกับเจิ้งอี้ชู ที่แขนขาด และทันใดนั้นก็สะดุ้งและร้องออกไปเสียงดัง“กรี๊ดดด!”เมื่อเห็นเหลียวชาชาวิ่งเข้ามา ตาของเจิ้งอี้ชูเป็นประกายเขารีบยกแขนข้างที่เหลืออยู่ และปล่อยวิญญาณร้ายที่ทรงพลังที่สุดของเขาออกจากแหวนวิญญาณร้ายตนนี้ เป็นวิญญาณร้ายที่เจิ้งอี้ชูภูมิใจที่สุด ด้วยคำสั่งของเขา วิญญาณร้ายก็เจาะเข้าไปในร่างของเหลียวชาชา“อ๊ะ…” ร่างของเหลียวชาชาสั่นราวกับกำลังถูกไฟดูด ในขณะเดียวกัน ตาของเธอทันใดนั้นก็ขุ่นมัว มองไปมาที่ทุกคนตรงหน้าด้วยสายตาทื่อๆเมื่อเห็นสิ่งนี้ เจิ้งอี้ชูทันใดนั้นก็ตื่นเต้น พร้อมน˺าเสียงสั่นๆ เขาพูด“เหลียวชาชา มานี่!” เขาตะโกนเสียงดัง ทำให้ฉินเฉาประหลาดใจเหลียวชาชาเดินเข้าไปหาเขาอย่างช้าๆ การก้าวเท้าของเธอแปลกๆราวกับหุ่นยนต์ ชะงักไปเล็กน้อย และก็ก้าวต่อสาวน้อยมาถึงตรงหน้าเจิ้งอี้ชูและยืนอยู่ข้างเขา เหมือนกับกำลังรอคำสั่งของเจิ้งอี้ชู“นายน้อยจง!” ลูกศิษย์ราชาปีศาจคนนี้ยิ้มอย่างตื่นเต้น “เราทำได้แล้ว!”ระหว่างที่พูด หยูลู่และบอดี้การ์ดของตระกูลเหลียวพากันพุ่งเข้ามา มองอย่างประหลาดใจไปที่ทุกสิ่งที่เกิดขึ้นตรงหน้าพวกเขา“เกิดอะไรขึ้น?” หยูลู่สับสนเกี่ยวกับสถานการณ์ ไม่คาดคิดว่าเหลียวชาชาจะไปยืนอยู่ข้างๆ คุณเจิ้ง และเผช
