“นี่คืออะไร…”ในห้องอาหาร หลี่เจ๋ออันยกช้อนที่มีซุปสีประหลาดขึ้นมา เมื่อเห็นฟองอากาศผุดขึ้นมาไม่หยุด ทันใดนั้นก็รู้สึกเสียวไปทั้งร่าง“นี่ นี่คือของกินใช่มั้ย…”“ใช่แล้ว ของกิน!” เหลียวชาชารีบเท้าเอวและยืนขึ้น “นี่คือซุปที่ฉัน คุณหนูคนนี้เพิ่งทำสดใหม่ มีแค่หนึ่งเดียวในโลก!”“แต่…ทำไมฉันรู้สึกว่าซุปนี่มันแปลกๆ …” หลี่เจ๋ออันรู้สึกปากแห้งและอดจ้องมันไม่ได้“หลี่เจ๋ออัน เจ้าตัวน่ารังเกียจ!” หางหมูทั้งสองข้างของเหลียวชาชาชี้ขึ้นด้วยความโกรธ “นายไม่ได้รับอนุญาตให้พูด!”หลี่เจ๋ออันลูกชายผู้อวดดีของเจ้าหน้าที่ ได้ถูกฉินเฉากำราบอย่างราบคาบแล้ว ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นเมื่อก่อน เขาจะต้องทะเลาะกับเหลียวชาชาเสียงดัง อย่างแย่ที่สุดเขาก็จะเรียกเพื่อนมาช่วยทำให้เธอเงียบเสียงลงแต่ตั้งแต่ที่เขาเห็นความแข็งแกร่งของฉินเฉา เขาก็กลายเป็นเหมือนมะเขือยาวที่ถูกแช่แข็ง เหี่ยวแห้งอย่างสมบูรณ์ แม้ว่าเขาจะฉุนกับสิ่งที่เหลียวชาชาพูด แต่เขาก็เงียบและนั่งลง โดยไม่พูดอะไร“มา ใครอยากจะชิมซุปของฉันก่อน!” เหลียวชาชาโชว์ซุปของเธอและแนะนำมันกับทุกคนนักเรียนทุกคนพากันปิดปากแน่น ไม่ส่งเสียงออกมา พวกเขาไม่ใช่คนโง่ มองแค่ครั้งเดียวก็รู้แล้วว่าซุปนั่นมีอะไรแปลกๆ เงียบไว้จะดีกว่ามาเป็นแขกบ้านเหลียวชาชา พวกเขาไม่อยากเสียชีวิตเพราะสิ่งนี้“โฮ่ง โฮ่ง!” ในเวลานี้ ลูกสุนัขของพ่อบ้านอาฟู่ทันใดนั้นก็แอบเข้ามาในห้องอาหาร นอนอยู่ใต้เท้าของ
