เหลียวชาชา เหมือนกับได้กลิ่นหอมจึงเห่าออกมา“ลูกหมา!” ลูกหมาสีขาวตัวเล็กๆ น่ารัก ทันใดนั้นก็ดึงดูดความสนใจของเด็กสาวทุกคนไป หนึ่งในนั้นอดไม่ได้ต้องลุกเข้าไปลูบตัวมัน“หวางไค แกลองก่อนเพื่อนเลย!” เมื่อเห็นหมาน้อยตัวนี้ เหลียวชาชาก็ตาโต เธอตักซุปใส่ลงไปในชามบนพื้นหมาน้อยรีบเข้าไปกิน แลบลิ้นเล็กๆ ของมันเลียซุปไปสองที“อู้ววววว….” ใครจะคิด หลังจากเลียไปสองครั้ง ขนขาวๆ ของมันก็ลุกชี้ชัน มันส่งเสียงร้องโหยหวนน่าสงสาร กลิ้งลงไปกระตุกอยู่บนพื้นและจากนั้นก็ไม่ส่งเสียงอะไรออกมาเลยกลุ่มนักเรียนพากันเซ่อ คิดว่า ‘โอ้ ยาพิษจริงๆ ด้วย!’เหลียวชาชาอ้าปากด้วยความประหลาดใจ เธอไม่เคยคิดเลยว่าซุปที่เธอทำจะทรงพลังขนาดนี้“หวางไค! พระเจ้า หวางไคลูกพ่อ!” ในตอนนี้เอง พ่อบ้านอาฟู่ก็พุ่งเข้ามา อุ้มลูกหมาของเขา และน˺าตาไหลราวกับสูญเสียลูกชายของตัวเองไป“เอ่อ…ลูงฟู่…ขอโทษกับความสูญเสียของลุง…” หลังจากเซ่อไปนานเหลียวชาชาในที่สุดก็พูดประโยคนี้ออกมาพ่อบ้านอาฟู่ไม่กล้าจะถามหาความรับผิดชอบจากเหลียวชาชาฉะนั้น ด้วยน˺าตานองหน้า เขาเดินออกไปจากบ้านเพื่อฝังสุนัขของเขา“นี่…ใคร ใครอยากได้ซุปบ้าง…” เหลียวชาชายืนอย่างขลาดๆ อยู่ที่นั่น และชั่วขณะก็ถามออกมาทุกคนส่ายหน้าอย่างเอาเป็นเอาตาย ทุกคนพากันคิดว่า ‘กินซุปเหรอ? ฆ่าตัวตายมากกว่า!’“นี่ซุปที่ฉันทำไม่มีใครอยากกินเลยเหรอ?” เหลียวชาชาบุ้ยปากนั่งอยู่ที่นั่นอย่างหดหู่ใจ มองไปที่ซุปข
