องเธอ อย่างหมดหนทางในตอนนี้เอง อู๋ซิ่นที่หน้าแดงก็เข้ามาและนั่งลงที่โซฟาใกล้ๆ ฝังหน้าของเธอเข้ากับแขนตัวเอง“อู๋ซิ่น? เป็นอะไรเหรอ?” นักเรียนบางคนสะดุ้ง คิดว่า ‘เธอเป็นอะไร? หรือว่าเผลอกินซุปยาพิษของเหลียวชาชาเข้าไป?’หลิวหยานรีบเดินเข้าไป ตบแขนอู๋ซิ่นเบาๆ แล้วถาม“ไม่ ไม่มีอะไร!” ตาของอู๋ซิ่นดูแตกตื่น กลัวที่จะมองตาหลิวหยานเธอยืนขึ้น ลูบหน้าตัวเอง และพูดว่า “แค่เหนื่อยนิดหน่อยน่ะ…”“ใครบอกให้เธอไปช่วยเตรียมอาหารล่ะ!” หลิวหยานหยอก “มาเถอะ นั่งพักสักหน่อย อยากลองซุปของเหลียวชาชามั้ย?”ทุกคนมองมาที่อู๋ซิ่นด้วยสายตาแปลกๆ เมื่อนึกถึงซุป อู๋ซิ่นหน้าแดงอีกครั้ง และรีบนั่งลงที่ด้านข้าง ลมหายใจของเธอกราชั้นถี่ และอุณหภูมิของตัวเธอราวกับซุปที่กำลังต้มอยู่“พวกเธอกินไปก่อนเถอะ อย่าสนใจฉัน” เมื่อกี้อู๋ซิ่นช่วยถือจานมาที่โต๊ะ แต่ตอนนี้ ภายใต้สายตาที่จับจ้องของทุกคน เธอรู้สึกว่าทั้งร่างแห้งและร้อน ฉะนั้น เธอจึงโบกมือและพูดอย่างเร่งรีบว่า“ฉะ ฉันมีเรื่องต้องทำ ขอตัวกลับก่อนนะ” จากนั้น เธอก็ยืนขึ้นและเตรียมจากไป“กลับบ้าน? รีบเรื่องอะไร!” เหลียวชาชารีบหยุดเธอ “เธอช่วยเตรียมอาหารพวกนี้ เธอจะไปโดยที่ไม่กินไม่ได้ ไม่อย่างนั้น ผู้คนจะพูดได้ว่าตระกูลเหลียวของเราไม่สนใจแขกเหรื่อ!”“ไม่เป็นไร…ฉัน ฉันไม่หิว…” อู๋ซิ่นโบกมือไปมา ฉากที่ทำให้เธออายเมื่อกี้นี้ยังคงเกิดขึ้นในใจของเธอซ˺าแล้วซ˺าเล่า หัวใจของเธอเต้นถี่และ
