ปลกๆ“ต้องมีผักใบเขียวด้วย…” เหลียวชาชาจำซุปของหยูลู่ได้ ซึ่งมักจะมีผักใบเขียวอยู่ในนั้นตลอด ดังนั้น เธอจึงหยิบแตงกวาที่อยู่ใกล้ๆ และโยนมันใส่ในหม้อแตงกวากระเด้งขึ้นมาจากซุปสีแปลกๆ ชั่วขณะ และในที่สุดก็จมลงไป“มันฝรั่ง! ต้องใส่มันฝรั่งด้วย” เหลียวชาชาจำซุปเนื้อแกะมันฝรั่งที่แสนอร่อยของฉินเฉาได้ ฉะนั้น เธอจึงใส่มันฝรั่งที่ยังไม่ได้ปลอกสองลูกลงในหม้อ“โอ้ ใช่แล้ว มันต้องมีเนื้อด้วยมันถึงจะอร่อย!” เหลียวชาชารำลึกถึงซุปที่เธอเคยกิน แล้วพยักหน้า คว้าวัตถุดิบที่อู๋ซิ่นเตรียมไว้ใกล้ๆ ใส่มันลงไปในหม้อ“ปลา ปลาแสนอร่อย! เอิ่ม เนื้อก็ดี โอ้ ต้องใส่เนื้อแกะด้วย ซุปเนื้อแกะของพี่ลู่ลู่อร่อยที่สุด อ๊า ซุปไก่ก็อร่อย ใช่ ใส่ไก่ลงไปด้วย”จากนั้น เหลียวชาชาก็เปิดตู้เย็น หยิบไก่แช่แข็งทั้งตัวออกมาจากข้างใน และใส่ลงไปในหม้อทั้งอย่างนั้น“กึก กึก…” ของเหลวที่อยู่ในหม้อจู่ๆ ก็เงียบลง เหลียวชาชาตบมือด้วยความพอใจ“เอาล่ะ ได้เวลาใส่เครื่องเทศละ!” เหลียวชาชาหยิบกล่องเครื่องเทศที่อยู่ใกล้ๆ และไม่สนว่าจะเป็นเครื่องเทศอะไร จับมันโยนใส่เข้าไปในหม้อทั้งหมด“อ๊า ใช่ เกลือ!” เธอหยิบเกลือที่อยู่ใกล้ๆ และใส่มันทั้งหมดลงในหม้อ ฉินเฉากะพริบตาปริบๆ เขาเห็นฟองอากาศผุดขึ้นมาในหม้อ เขาคิด ‘ลุงมันเถอะ นี่มันซุป หรือหม้อปรุงยาของพวกแม่มดกัน?’“นี่อะไรอ่ะ!? ช่างมันเถอะ ใส่สักหน่อยละกัน!” เหลียวชาชาหยิบขวดพลาสติกสีขาวที่อยู่ใกล้ๆ เปิ
