ดฝาออกและเตรียมจะใส่เข้าไปในซุป“นี่มันน˺ายาล้างจาน!” ฉินเฉาตกใจ ยื่นมือออกไป และคว้าน˺ายาล้างจานมา “เธอจะทำซุปพิษหรือไง?”“น˺ายาล้างจานหรอกเหรอ…งั้นไม่ใส่” เหลียวชาชาท่าทางรู้สึกเสียใจ สั่นหางหมูน่ารักของเธอ หยิบกระบวยมาและคนซุปที่อยู่ในหม้อฉินเฉายืนอยู่ข้างๆ อ้าปากค้าง และลืมซุปของตัวเอง เขารู้สึกว่าเหลียวชาชากำลังทำยาฆ่าแมลงเหลียวชาชาท่าทางดีใจ มองฟองอากาศที่ผุดอยู่ในหม้อ เธอกระโดดขึ้นลงด้วยความตื่นเต้น“พี่ลู่ลู่ ดูสิ ฉันทำซุปได้แล้วล่ะ!”เหลียวชาชาโชว์สิ่งที่ทำให้หยูลู่ดู“เอิ่ม ชาชาของเราเก่งจริงๆ” หยูลู่ไม่ได้เห็นกระบวนการทำยาฆ่าแมลงของเหลียวชาชา เมื่อเธอทำซุป เธอจะจดจ่อและใส่ใจกับมัน“ซุปฉันใกล้จะเสร็จแล้ว ฉันจะเอาไปเสิร์ฟให้ทุกคนก่อน!” เหลียวชาชาส่ายหางหมูสองอันของเธอ และตบมือด้วยความตื่นเต้น“ลุงฟู่ มาช่วยหน่อย!”“ครับ คุณหนู!” พ่อบ้านอาฟู่ เหมือนกับเงา ทันใดนั้นก็เดินเข้ามาในห้องครัวและยืนตรงหน้าเหลียวชาชา“เอาซุปนี่ไปให้เพื่อนร่วมชั้นฉันหน่อย ฉันจะให้พวกเขาได้รู้ถึงความสามารถการทำอาหารของฉัน คุณหนูเหลียว!”“ครับ คุณหนู!” อาฟู่รีบยกหม้อและเดินเข้าไปในห้องทานอาหารเหลียวชาชาออกไปจากห้องครัวพร้อมกับอาฟู่อย่างผู้ชนะ“ฉันคิดว่าเพื่อนร่วมชั้นของเธอจะได้เวลาพบกับความตายในบ้านตระกูลเหลียว….” เมื่อมองเหลียวชาชาเดินออกจากห้องครัวไป ฉินเฉาอดสั่นน้อยๆ ไม่ได้“อะไรเหรอ?” อู๋ซิ่นถามขณะที่กำลังทำอ
