าหาร เธอยุ่งกับการเตรียมอาหาร และไม่ได้สนใจกับซุปที่เหลียวชาชาทำ“ซุปฉันเสร็จแล้ว” หยูลู่ปิดเตา เช็ดมือ พูดกับฉินเฉาและอู๋ซิ่น“ให้ฉันช่วย!” อาหารจานสุดท้ายของอู๋ซิ่นก็เสร็จแล้ว และเธอรีบเข้าไปช่วยหยูลู่ยกหม้อ “ฉันจะเอามันไปห้องอาหารเอง”“อ๊า ฉันจะให้แขกทำได้ยังไง!” หยูลู่ปฏิเสธอย่างไม่ลังเล “แค่รอจนลุงฟู่มาช่วยก็ได้แล้ว!”“ไม่เป็นไร ฉันทำอย่างนี้ตั้งแต่ทำงานในร้านอาหาร” อู๋ซิ่นยิ้ม ยกหม้อและเดินออกจากห้องครัวไป‘เป็นเด็กดีจริงๆ!’ ฉินเฉาชื่นชม ‘ใครที่ได้แต่งงานกับเธอ จะต้องมีชีวิตอยู่ราวกับฝันแน่นอน’“ดูนายสิ ทำไมเหงื่อออกเยอะจัง” หยูลู่หยิบผ้าเช็ดมือ เดินมาข้างๆ ฉินเฉา และเช็ดเหงื่อบนหัวให้เขาอย่างอ่อนโยน “ห้องครัวร้อนมากเหรอ?”“ไม่ ไม่ มันเป็นเพราะ ฉันเหนื่อยมาทั้งวันน่ะ” ฉินเฉาลูบจมูกตัวเอง เขาบอกไม่ได้ว่าเขากลัวซุปของเหลียวชาชา“สำหรับเรื่องที่นายทำวันนี้ ฉันขอบคุณมาก” หยูลู่จู่ๆ ก็กอดเอวฉินเฉา และค่อยๆ เอาหัวซบเข้ากับหน้าอกของเขา “ถ้าไม่ใช่เพราะนายคนของจงกรุ๊ปจะต้องจับชาชาได้อย่างแน่นอน ฉินเฉา…จริงๆ แล้วนายเป็นใครกันแน่….”“เธอยังไม่รู้อีกเหรอว่าฉันเป็นใคร?” ฉินเฉายิ้ม “เธอก็เห็นฉันโป๊ไปแล้วไม่ใช่เหรอ!”“ไปตายซะ!” หยูลู่หน้าแดงและหยิกหน้าอกฉินเฉา แต่เธอกลับพบว่าหน้าอกของฉินเฉาแข็งราวกับหินหลังจากพยายามหยิกอยู่สองครั้ง แล้วพบว่าไม่สะทกสะท้านอะไรในที่สุดเธอก็ยอมแพ้ ซบเข้ากับอกของฉินเฉาอีก
