“หยานหยาน…” หลิวชางหมดคำจะพูดกับเพื่อนของเธอ “หยุดกระดกลิ้นของเธอไปทั่วได้แล้ว ไม่รู้เหรอว่าคนในสนามบินเรียกเธอว่าซ่างกวนลิ้นหลวมกันหมด!”“ใครลิ้นหลวมกัน! ใครลิ้นหลวมกัน!” ซ่างกวนหยาน เมื่อได้ยินคำนี้ ก็ปล่อยความโกรธออกมา “ชางชาง เธอก็กล้าเรียกฉันแบบนั้นเหรอ!เชื่อมั้ย เชื่อมั้ย ฉันจะบอกเรื่องของเธอกับสตีเฟ่น!”“อ๊า! อย่าพูดมันนะ!” เมื่อหลิวชางได้ยินชื่อนี้ จู่ๆ ก็ตระหนก“หยานหยาน ถ้าเธอกล้าพูดเหลวไหลล่ะก็ ฉันจะสู้กับเธอ!”“ฮึ ดูเธอสิ แค่พูดชื่อสตีเฟ่นแค่ครั้งเดียว ก็โกรธขนาดนี้แล้ว ดูหน้าแดงๆ ของเธอสิ” ซ่างกวนหยานผู้จับจุดอ่อนของหลิวชางไว้ พูดออกมาพร้อมรอยยิ้ม“แฮ่ม…” ฉินเฉาไอออกมา และพูดด้วยความอายว่า “คือ…ผมยังไม่ได้ถามคำถามเลย…”“เร็วสิ!” หลิวชางพูดอย่างเย็นชา และก้มลงมองนาฬิกา “ฉันรีบ”ฉินเฉาแอบคิดว่า ‘มาเล่นสวนสนุก มีอะไรต้องรีบกัน? ย่ามันเถอะ!ไม่ใช่แค่คำถามหรอกเหรอ!’“บอกไว้ก่อนนะ นายไม่สามารถชวนเธอไปเดทได้ รู้ใช่มั้ย!” ซ่านกวนหยานล้ออีกครั้ง “แต่นายสามารถถามฉันแทนได้ ฉันเปิดเผยมากกว่าชางชางเยอะ!”“แฮ่ม…” เมื่อได้ยินอย่างนี้ ฉินเฉาไอออกมา คิดว่า ‘ซ่างกวนหยานคนนี้ แข็งแกร่งไปแล้ว ใครจะอยากมีแฟนอย่างนี้กัน? ไม่ใช่ว่าเขาต้องสวมหมวกเขียวทุกวันหรอกเหรอ?’(สวมหมวกเขียว = สวมเขา)“ผมแค่อยากจะถาม หลิว…หลิวชาง ใช่มั้ย?” ฉินเฉาทำใจแข็งหลังจากหันกลับไปมองกลุ่มนักเรียนไร้ยางอายพวกนั้นที่กำลังมองฉาก
