ฉันไม่เหมือนคนธรรมดา?” ฉินเฉาจู่ๆ ก็ยืนขึ้น และชี้มาที่หน้าตัวเอง และพูด “ดูสิ จมูก ตา มีอะไรต่าง?”“ไม่เหมือนกัน…มันต่าง….” เหลียวชาชาพึมพำ “นายไม่เหมือนคนปกติธรรมดา”“เหลวไหล!” ฉินเฉาทิ้งก้นบุหรี่ไป และพูดด้วยความไม่พอใจ“ร่างกายของฉันจากบนลงล่างเหมือนทุกคนนั่นแหละ เธออยากให้ฉันถอดกางเกงให้ดูมั้ย!?”พร้อมกันนั้น เขาก็เอามือไปจับที่เข็มขัด และเริ่มถอดมัน“อ๊า!” เหลียวชาชาอายจนหน้าแดง และตะโกนออกมา “เจ้าตัวลามก นายจะทำอะไร!”“เฮ้ เธอพูดว่าฉันไม่ใช่คนปกติ งั้น ฉันอยากให้เธอดูด้วยตัวเอง!”“เหอะ!” เหลียวชาชาสั่นไปทั้งร่างด้วยความโกรธ “ใครจะไปทำวิธีป่าเถื่อนอย่างตรวจร่างกายนายกัน! เร็ว เอามือนายออกได้แล้ว! เร็วเข้า!”“ไม่ ฉันมักจะเข้มงวดกับตัวเอง!” ฉินเฉาส่ายหัว และยังคงค่อยถอดเข็มขัดอย่างช้าๆ “ตั้งแต่ที่เธอบอกว่าฉันต่างจากคนทั่วไป ฉันต้องแก้ไขมัน เธอก็ต้องดูด้วยว่ามีอะไรต่าง”“เหมือน! มันเหมือน!” เหลียวชาชาในที่สุดก็ยอมแพ้ เธออยากจะหยิบปืนขึ้นมา และจากนั้นก็ยิงฉินเฉา เพื่อทำให้โลกนี้สงบ“มันเหมือนจริงๆ เหรอ? อย่าคิดว่าฉันบังคับให้เธอคิดนะ ฉันเป็นคนมีเหตุผล และไม่รังแกคนอื่น” ฉินเฉาหยุดมือ และถามอย่างไม่แน่ใจ“มันเป็นความจริง! ฉันเป็นคนซื่อสัตย์! จริงๆ!” เหลียวชาชาอยากจะร้องไห้ ตั้งแต่อยู่ด้วยกันกับฉินเฉา เธอไม่เคยห่างจากการถูกเขารังแก“เอิ่ม เอางั้นก็ได้ เอาไว้ฉันจะหาโอกาสให้เธอได้พิสูจน์มันในอนา
