โอเค หยุดสร้างปัญหาได้แล้ว เธอไม่คิดว่าเราอยู่ที่นี่มานานเกินไปแล้วเหรอ? เธอไม่กลัวว่าเราจะแพ้เหรอ?”“โอ้!” เหลียวชาชาทันใดนั้นก็จำได้ถึงเรื่องการแข่งขันกับอู๋ซิ่นและคนอื่นๆ เธอรีบวิ่งไปที่ชั้นสองด้วยความตระหนก และลากฉินเฉาลงจากราวลูกกรงด้วย“เร็ว เร็ว ฉันไม่อยากเป็นคนสุดท้าย”“แต่ห้องมันเยอะเหลือเกิน และเราก็ไม่รู้ด้วยว่าทางไหนเป็นทางออก”“แค่ลอง!” เหลียวชาชาคลั่ง ลากแขนฉินเฉาไปที่ประตูที่อยู่ใกล้ๆและเปิดมัน ป่ากระดูกขาวโพลน ทันใดนั้นก็ตกลงมาจากหลังประตูห้อยอยู่ตรงหน้าเหลียวชาชาดวงตาที่กลวงโบ๋ของโครงกระดูก และตาของเหลียวชาชาจ้องกันและกันเป็นเวลานาน ในที่สุดเหลียวชาชาก็นึกกลัว และร้องออกมา ซึ่งสะท้อนไปทั่วปราสาท“กรี๊ดดด!” เหลียวชาชารีบปิดประตู จากนั้นก็หันกลับมาและพุ่งเข้าสู่อ้อมแขนของฉินเฉา สาวน้อยคนนี้กลัวจริงๆ วิ่งหน้าตั้งเข้ามาหาฉินเฉา ขณะที่ขาของเธอเกี่ยวเอวฉินเฉาไว้แต่ฉินเฉา ที่กำลังสูบบุหรี่อยู่ ไม่ทันระวัง และถูกเหลียวชาชาทำให้ล้มลง ทำให้พิงเข้ากับราว และนั่งลงกับพื้นและเหลียวชาชาที่ทับเขาอยู่ ก็ฝังหัวของเธอเข้ากับหน้าอกเขาทั้งสองคนอยู่ในท่าทางกำกวม แต่ตอนนี้มีสิ่งที่กำกวมที่สุดสิ่งหนึ่งก้นเล็กๆ ของเหลียวชาชาจู่ๆ ก็รู้สึกถึงวัตถุเป็นแท่งแข็งๆ กำลังทิ่มเธอหน้าเธอตอนนี้แดงขึ้นมาอีกครั้ง“นาย…นายกำลังจะทำอะไร…” ในสิ่งแวดล้อมมืดๆ นี้ ทั้งสองเหมือนคู่รักหนุ่มสาวที่กำลังกุ๊กกิ๊กกัน เห
