ูกของเธอที่ยังคงอยู่ในระหว่างการพัฒนา“พี่ฉินเฉา…” เหลียวชาชาจู่ๆ ก็อุทานออกมาอย่างเร่าร้อน “อย่าทิ้งฉันไป…”แต่เสียงครางที่เร้าอารมณ์นี้กลับดับไฟของฉินเฉา เขาคิด ‘พระเจ้าฉันกำลังทำอะไร? เหลียวชาชาเป็นแค่เด็ก (ผู้แต่ง : แม้ว่าจะไม่เล็ก แต่เธอยังเติบโตไม่เต็มที่) ทำไมฉันถึงทำเรื่องน่าเกลียดอย่างนี้!’‘ถ้าฉันทำสิ่งนี้ ฉันจะคู่ควรกับซูจีได้ยังไง!’ (ผู้แต่ง : ทำไมเอ็งไม่คิดตอนเอ็งทำกับหยูลู่)‘ฉันทำผิดไปครั้งหนึ่งแล้ว ฉันไม่สามารถทำผิดเป็นครั้งที่สองได้!’หลังจากที่ความปรารถนาของเขามอดดับไป ฉินเฉาก็หายใจเข้าลึกๆ จับเหลียวชาชาผลักออกไปเท่าความยาวแขนของเขา สาวน้อยคนนี้เปียกแล้ว ทั้งร่างของเธอเต็มไปด้วยเหงื่อ ราวกับว่าเธอเพิ่งออกมาจากน˺า“พี่ฉินเฉา…มะ มีอะไรเหรอ…” เหลียวชาชายกตาที่เต็มไปด้วยหมอก มองมาที่ฉินเฉาเมื่อมองเหลียวชาชาที่เต็มไปด้วยราคะ จู่ๆ ฉินเฉาก็คิดตลกเหลวไหลเรื่องหนึ่ง เขารีบตบหน้าเหลียวชาชาเบาๆ ปลุกให้เธอตื่น เขาคิด‘เหมือนจะเป็นเรื่องจริง หลังจากฝึกพระสูตรหัวใจเพชร พลังหยางของฉันก็เป็นเหมือนแม่เหล็ก ที่มักจะดึงดูดหญิงสาวเข้ามาใกล้’ นี่ทำให้ฉินเฉาทั้งดีใจและเศร้าใจในเวลาเดียวกัน เพราะว่าเขาไม่อยากทำเรื่องที่ไม่ยุติธรรมกับซูจี“เราต้องไปแล้ว ไม่งั้นเราจะแพ้นะ…” ประโยคนี้จากฉินเฉาทำให้เหลียวชาชาเปลี่ยนจากราคะเป็นโกรธเกรี้ยว พลางคิดว่า ‘เห็นชัดๆ ว่านายเป็นคนยั่วฉัน แต่นายกลับพูดเรื่องน
