แต่พูดคำนั้นฉินเฉาจุดบุหรี่ให้ตัวเองจากนั้นก็ดึงเอาตั๋วออกมา และแสดงกระดาษเทปให้กับชายคนนั้นดู“โปรดเข้ามา” ศพยื่นมือคนตายของเขาออกมา และกดสวิตช์เปิดประตูข้างหลังเขาช้าๆ “ฉันหวังว่ามันจะมอบการผจญภัยที่สยองขวัญให้กับพวกคุณ”“เก็บคำพูดพวกนั้นไว้เถอะ!” ฉินเฉาโบกมือ และไม่ลืมที่จะทิ้งคำพูดให้ศพหดหู่ใจมากขึ้น “ยังไงก็เถอะ นายน่ารักมาก”“แม่เอ็งเถอะ พ่อเอ็งคนนี้ไม่น่ากลัวจริงๆ เหรอ!” ชายคนนั้นโกรธจนด่าออกมา และปิดประตู ตั้งแต่ที่เขามาทำงานที่นี่ นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นชายที่ใจร้ายอย่างนี้ด้วยท่าทางของฉินเฉา เจ้าหน้าที่คนนี้ก็เริ่มเพิ่มระดับความน่ากลัวขึ้นไปอีก เขาหายใจเข้าลึกๆ สองครั้ง และเตรียมตัวรับกลุ่มคนกลุ่มถัดไป เพื่อตรวจสอบระดับความน่ากลัวของเขาในตอนนี้เอง ในทางเดินมืดๆ ทันใดนั้นก็มีเสียงฝีเท้าดังมาให้ได้ยินเจ้าหน้าที่ร่างเสือตัวสั่น และเตรียมปฏิบัติการของเขา“พี่กาง…ฉัน…เท้าฉันอ่อนไปหมดแล้ว”“หือ ไอ้ขี้ป๊อดเอ๊ย!” เสียงสบถดังออกมา “แม้ว่าผีจะน่ากลัว แต่ว่าทำไมแกต้องมาเกาะตัวฉันด้วย! จำไว้ เราเป็นนักเลง เราไม่กลัวอะไร!แม้แต่ผี ถ้ามันเห็นเรา มันก็ต้องหลบให้!”“ได้ ได้…พี่กาง ฉันฟังพี่….”“อืม เป็นอย่างนี้นี่เอง”“แต่…พี่กาง พี่อย่าพูดอย่างนั้นเลย…ผมกลัว…”“บัดซบ!”ทั้งสองคนทะเลาะกันเสียงดัง และเคลื่อนไปข้างหน้าช้าๆเจ้าหน้าที่จ้องตรงมองไปที่ชายชุดสูทสองคนตรงหน้าเขา“ลูกพี่ เจ้านี่น่ากลัวจริงๆ
