ชาพูดด้วยน˺าเสียงสั่นๆ “แต่ฉันก็ยังกลัวอยู่ดี….”“มันไม่อันตรายหรอก!” ฉินเฉายิ้มและเดินไปที่ที่โลงศพตั้งอยู่“ดูสิ มีแต่ของเล่นพลาสติกทั้งนั้น” จากนั้น จู่ๆ ตาของฉินเฉาก็เบิกกว้าง จากโลงศพ เงาดำๆ จู่ๆ ก็ยืนขึ้น“อ๊า!” เหลียวชาชาคิดว่า แวมไพร์นั้นกลับมาจากความตาย ทำให้เธอกลัวจนถอยกลับไปครั้งแล้วครั้งเล่าแต่ตาของฉินเฉายังคงจ้องต่อ เพราะเขาเห็นมือของเงานั่นกำมีดสั้นคมๆ อยู่ และเหมือนกับกำลังจะแทงใส่หัวใจเขา“ไป!” ฉินเฉาฟาดฝ่ามือออกไป และใช้พลังเทเลคิเนซิสของเขาก่อนที่เงานั่นจะมาถึงตรงร่างกาย ทันใดนั้นแวมไพร์ก็ถูกโยนออกไปด้วยแรงที่มองไม่เห็น ร่างของมันทั้งร่างลอยออกไปจากโลงศพ และชนเข้ากับฝั่งตรงข้ามที่อยู่ไกลๆ ทำให้ภาพวาดหนึ่งใบนั้นตกลงมา“ไม่ดีแล้ว!” เมื่อสังเกตว่านี่เป็นการกระทำที่มุ่งตรงมาที่เหลียวชาชา ฉินเฉารีบหันไปรอบๆ และเห็นชายสองคนในชุดสูทสีดำ ยืนอยู่ข้างหลังเหลียวชาชาภายใต้แสงทึมๆ ของตะเกียงน˺ามัน ชายหัวโล้นยื่นมือออกมาพร้อมกับรอยยิ้มหื่นกาม กำลังรอที่จะคว้าเข้าที่หน้าอกที่ไม่อุดมสมบูรณ์ของเหลียวชาชาแต่เหลียวชาชายังคงไม่รู้ถึงอันตรายของเธอ ยังคงก้าวถอยหลังต่อไป“ระวัง!” ฉินเฉาฟาดฝ่ามือของเขาออกไปอีกครั้งพร้อมกับพลังเทเลคิเนซิส ชายหัวโล้นและพี่กลางของเขา ทันใดนั้นก็รู้สึกว่าพวกเขากำลังถูกมือที่มองไม่เห็นจับไว้อยู่ ซึ่งต่อมาก็ลากพวกเขาออกไปตูม ตูม! เสียงทึบดังๆ สองเสียงดังออกมา ทั้งสอ
