ขนเปื้อนเลือดขึ้นมา “ดูสิ แข็งจะตาย เห็นชัดๆ ว่าทำจากไม้ ไม่ได้เหมือนจริงสักนิด”“รีบโยนมันออกไป!” หน้าเหลียวชาชาซีด “มันน่าขยะแขยง!”“ถ้าเธอไม่ชอบ ก็พูดออกมาสิ” ฉินเฉาโยนแขนทิ้ง และเชื่อฟังคำพูดของเหลียวชาชา เก็บป๊อปคอร์น“นายเก็บป๊อปคอร์นไว้ไหน?” กับเรื่องนี้ เหลียวชาชาจริงจังอย่างมาก“นี่เป็นมายากล” ฉินเฉายิ้ม ความลับเรื่องแหวนเก็บของ เขาจะไม่บอกใคร “เป็นความลับ”“หึ!” เหลียวชาชากลอกตา “ขี้เหนียว ถ้านายไม่อยากบอก ก็ไม่ต้องบอก!”“เอาล่ะ เราออกไปจากที่นี่กันเถอะ อย่าปล่อยให้คนอื่นชนะเรา!”ฉินเฉาพูด พร้อมกับดึงเหลียวชาชาออกไปจากห้องทรมานมืดๆ นี้ออกไปข้างนอกข้างนอกห้อง พวกเขาขึ้นบันได จนกระทั่งทั้งสองมาถึงชั้นสองโถงแห่งนี้มืดมาก มีตะเกียงทึบๆ ไม่กี่ดวงที่ติดอยู่บนผนัง มีเกราะอัศวินขึ้นสนิมจำนวนมากแขวนอยู่ตามผนัง ซึ่งถูกปกคลุมด้วยภาพวาดสีเข้มตามแบบยุคกลางภาพวาดส่วนใหญ่นี้ ถูกเคลือบไว้ด้วยเลือดและความตาย ซึ่งเข้ากับบรรยากาศทั้งสองคนอยู่ตรงหน้าบันไดที่จะนำไปสู่ชั้นสอง มันมีห้องหลายห้องที่ชั้นสอง แต่มีแค่ห้องเดียวที่พาออกไปข้างนอกที่กลางห้องโถง มีโลงศพสีดำอยู่ เหลียวชาชามองไปที่โลงศพทันใดนั้นก็ร้องออกมา และตีเข้าที่เอวฉินเฉาเธอเห็นฝาโลงศพไม่ได้ปิดสนิท มีมือซีดๆ คล้ายภูตผีเกาะอยู่ที่ขอบโลงศพ“ดูเธอสิ จะกลัวอะไรขนาดนั้น” ฉินเฉากอดสาวน้อยที่กำลังสั่นและพูดด้วยรอยยิ้ม “แค่ของปลอม”“ฉันรู้…” เหลียวชา
