็มาถึงบ้านผีสิงสวนสนุกไม่ค่อยใส่ใจการสร้างบ้านผีสิงเท่าไหร่ ตรงหน้าของฉินเฉาและพวกเขา มีสิ่งก่อสร้างที่คล้ายปราสาท ขนาดของปราสาทใหญ่มาก ซึ่งตัวปราสาทเต็มไปด้วยรอยเลือดและสนิม“นี่ทำให้ฉันนึกถึงปราสาทแดรกคูล่า” ทันใดนั้นอู๋ซิ่นก็ตื่นเต้นสะบัดความอายก่อนหน้าทิ้งไป และพูดกับพวกเขา “มันเป็นที่ที่แวมไพร์ใช้นอนในโลงศพ พร้อมใบหน้าซีดๆ และเมื่อมันเปิดปาก เขี้ยวสองซี่ก็พร้อมที่จะดูดเลือดของพวกเรา”“อ๊า!” เหล่าเด็กสาวหลายคนพากันกลัว “อู๋ซิ่นหยุดพูดเหลวไหลได้แล้ว น่ากลัว”“พวกเธอพูดเรื่องอะไรกัน” อู๋ซิ่นมองไปที่พวกเธออย่างสับสน“มันมีอะไรน่ากลัวกัน ก็แค่ของปลอม”“ที่จริงแล้ว เธอไม่ต้องห่วงเรื่องแวมไพร์” ฉินเฉาพยักหน้า ‘ยกเว้นของจริงล่ะนะ’ เขาพูดต่อในใจ“ใช่แล้ว อย่างที่ฉันเพิ่งพูดไป” ราวกับคำยืนยันของฉินเฉาเป็นสิ่งที่ยิ่งใหญ่ อู๋ซิ่นจึงพูดกับทุกคนอย่างภูมิใจ“เอาล่ะ เอาล่ะ พวกเธอสองคนหยุดเรื่องโม้ไว้ก่อน!” หลิวหยานอดกลอกตาไม่ได้ “เมื่อทุกคนเข้าไปในปราสาทหลังนี้ บางทีพวกเธอทั้งสองกลุ่มอาจออกมาเป็นกลุ่มสุดท้ายก็ได้!”“งั้น มาดูกัน!” อู๋ซิ่นพูดอย่างมั่นใจ ในความเห็นของเธอ เกมนี้ชัยชนะตกเป็นของเธอแล้ว“เอาล่ะ ไปได้” หลิวหยานพยักหน้าให้กับทุกคน และจากนั้นก็เข้าไปข้างในปราสาทจากทางเข้าหลักกลุ่มอื่นๆ ก็เข้าไปที่ทางเข้าที่ต่างกัน เหลือไว้แต่ฉินเฉาและเหลียวชาชาที่ทางเดินแคบๆ ในปราสาท‘โอ้ ทำไมเราต้องมาในช่องทาง
