ที่มืดแบบนี้ด้วย ไม่ยุติธรรม’ฉินเฉาส่ายหัว และยื่นมือของเขาไปดึงเหลียวชาชาที่อยู่ใกล้ๆ“ไปกันเถอะ ชาชาน้อย”ใครจะรู้ เขากลับคว้าได้แต่อากาศ เขามองกลับไปและเห็นเหลียวชาชา พร้อมหน้าซีดขาว ถอยหลังไปและส่ายหัวของเธอฉินเฉาหัวเราะขึ้นมาทันที “โอ้ เหลียวชาชาผู้ทรงพลังและดุร้ายกลัวบ้านผีสิงด้วย! ฮ่าฮ่าฮ่า!”“อะไร มีอะไรน่าขำกัน!” เหลียวชาชากำหมัด เค้นความกล้าออกมา และตะโกนไปที่ฉินเฉา “ฉะ ฉันแค่กลัวผี ก็แค่นั้น…”“เธอไม่ต้องกลัวหรอกผีน่ะ” ฉินเฉายื่นมือออกไป และดึงสาวน้อยนางนี้ แต่เหลียวชาชายังส่ายหัวอยู่ และไม่เคลื่อนไหว“ฉันไม่ไป ต่อให้นายฆ่าให้ตายฉันก็ไม่ไป!” เหลียวชาชาส่ายหัวด้วยพลังทั้งหมดที่มี และปัดมือฉินเฉา“อะไร อยากให้ฉันยอมแพ้หรือไง?”“เรื่องนั้นมัน…” ตาของเหลียวชาชาเป็นประกาย “เราก็แค่ใช้ทางอ้อม และออกไปที่ทางออกเลยเป็นไง?”“หยุดล้อเล่นได้แล้ว เธอไม่เห็นรั้วเหล็กสูงๆ รอบปราสาทหรือไง?”ฉินเฉากลอกตา “เราจะผ่านพวกมันไปได้ยังไง?!”“ไม่ใช่ว่านายแข็งแรงมากหรอกเหรอ!” เหลียวชาชาเดินเข้ามาและดึงฉินเฉา แล้วสั่นแขนเขาเหมือนเด็กเอาแต่ใจ “ไปกันเถอะ นายกระโดดข้ามรั้วเหล็กนี่ได้ง่ายๆ นี่นา”“พูดมาก!” ฉินเฉาย่อเอวลง และจากนั้นก็จับเหลียวชาชาพาดบ่าและไม่ลืมที่จะตบบั้นท้ายที่ทรงเสน่ห์ของเธอ “เป็นแค่เด็กอายุน้อยยังอยากจะโกงอีก? ฮึ่ม อย่างนี้ต้องถูกตี!”“นาย นายตีฉันจริงๆ!” เหลียวชาชาไม่เต็มใจ และใช้แรงทั้งหมดเ
