พื่อทุบหลังฉินเฉา “ตั้งแต่เล็กๆ ไม่มีใครกล้าตีฉันเลยนะ!”“ฉันเป็นคนแรกนี่ไง!” ฉินเฉายกมือและตบเข้าไปอีก แม้หน้าอกของเหลียวชาชาจะพัฒนามาไม่ดีเท่าไหร่ แต่เอวและบั้นท้ายของเธอนั้นเยี่ยมจริงๆ“นาย นายรังแกฉัน ฉันจะตีนาย!” เหลียวชาชาทั้งโกรธทั้งอายหวังว่าเธอจะราดตัวเองและฉินเฉาด้วยน˺ามันและจุดไฟเผาพวกเราทั้งคู่พร้อมกันเพื่อจบปัญหาของเธอ“พอแล้ว หยุดส่งเสียงได้แล้ว” ฉินเฉาแบกเหลียวชาชาทั้งอย่างนั้นและเดินเข้าไปในบ้านผีสิง “ถ้าเราช้ากว่านี้ เราจะแพ้แล้ว”“ฮือฮือฮือ วางฉันลง ฉันไม่อยากไป ฉันไม่ไป!” เหลียวชาชาดิ้น แต่เธออ่อนแอราวกับแมลงเมื่อเทียบกับฉินเฉา ไม่นาน ทั้งสองร่างก็หายไปในทางเดินที่มืดสลัวหลังจากที่ฉินเฉาและเหลียวชาชาเข้าไป ชายสองคนในชุดสูทสีดำก็มาหยุดตรงหน้าบ้านผีสิง“บอดี้การ์ดคนนี้อวดดีและมั่นใจในตัวเองอย่างมาก เขากล้ากระทั่งพาลูกสาวของเหลียวตงไคมาเที่ยวสนุก” หนึ่งในนั้นพูด“หึ นี่ช่วยเราจริงๆ” อีกคนแสยะยิ้ม “ความอวดดีจะทำร้ายตัวเขาครั้งนี้ เหลียวชาชาต้องอยู่ในมือพวกเราแน่นอน!”“ดี พี่กาง ให้เราเรียกพี่น้องคนอื่นก่อน” ชายชุดสูทส่งสัญญาณทันใดนั้น ชายกว่า 20 คน ก็ซอยเท้ากันเข้าไปในบ้านผีสิง“เยี่ยม ไปกัน”“เอ่อ…พี่กาง พี่เข้าไปนะ ฉันจะรอที่ด้านนอก”“ทำไม? ทำไมนายถึงไม่อยากเข้าไป?”“เอิ่ม…ฉะ ฉันกลัวผีน่ะ”“ไอ้เวร หยุดป๊อด และรีบเข้าไปได้แล้ว! ไอ้โง่เอ๊ย โตป่านนี้แล้วยังกลัวผีอีก ถ้าบอสโกรธ เข
