ป็นเพราะเธอคิดอกุศลต่างหาก!” ฉินเฉาเหมือนจะรู้ว่าเธอกำลังคิดเรื่องอะไร“นายน่ะสิคิดอกุศล! ฉัน ฉันไม่ได้คิดอะไรสักหน่อย!”“พี่ลู่ลู่ พี่คิดเรื่องอะไร? ทำไมพี่ถึงหน้าแดง?”“ฉะ..ฉันไม่คุยกับพวกเธอสองคนแล้ว”ทั้งสามคนเดินเสียงดังเข้าไปในสวนสนุก ที่ทางเข้า ที่ตรวจตั๋ว พวกเขาได้รับกระดาษเทปมาสามแผ่น แต่ละคนเอามันมารัดไว้ที่แขนของตัวเอง“อย่าทำมันพัง ถ้ามันพังล่ะก็ พวกเธอจะไม่สามารถเล่นได้” ชายที่ให้กระดาษพวกเขาเตือน กระดาษเทปนี้เหมือนจะเป็นการ์ดบอกสถานะผู้ถือครอง ดังนั้น มันจึงแยกระหว่างคนที่ไม่อยากเล่น แต่อยากเอาไปขายให้นักท่องเที่ยวคนอื่น“หือ? งั้น ทำไมมันถึงทำมาจากกระดาษล่ะ!” เหลียวชาชาถามเธอกังวลนิดหน่อย “ถ้าเราเล่นแรงเกินไป กระดาษนี่จะไม่ขาดหรอกเหรอ!”“อย่าห่วงไปเลย!” ฉินเฉาผู้มีประสบการณ์มาก่อน เมื่อตอนเขาอยู่ในมหาลัย เขาและหยางฉานฉาน ได้มาที่สวนสนุกเป็นครั้งแรก “เทปนี้แข็งแรงมาก เธอไม่สามารถทำให้มันขาดได้ด้วยมือของเธอหรอก”จู่ๆ เขาก็นึกถึงความทรงจำเมื่อครั้งก่อน เมื่อเขาและหยางฉานฉาน มาที่สวนสนุกด้วยกันเป็นครั้งแรก พวกเขาก็ได้รับกระดาษเทปนี้ไว้บนมือเหมือนกัน พวกเขาทั้งคู่ต่างพากันเล่นอย่างระมัดระวังจนกระทั่งออกจากสวนสนุก เมื่อเขาลองเอาเทปออก เขาก็พบว่าเทปนี้แข็งแรงมาก และเขาไม่สามารถดึงมันออกได้“เฮ้ย!” เพียงแค่เขาล่องลอยไปในความทรงจำ ทันใดนั้น เหลียวชาชาก็เปิดปากออกมา และกัดกระดาษเทปอย่า
