ญ่เข้าไปเล่นตามสบายเลย ตามสบาย”“จะทำอย่างนี้ได้ยังไง? นี่มันน่าอายออก” ฉินเฉาส่ายหัว และทำท่าเหมือนกับว่าจะคืนตั๋วให้เขา“ไม่ ถ้าพี่ใหญ่คืนมันให้ผมล่ะก็ ผมจะตบหน้าตัวเอง!” หลี่เจ๋ออันพูด แล้วยื่นมือออกมาตบหน้าตัวเองอย่างแรงสองครั้ง “พี่ใหญ่ ดูสิ ถ้าพี่ไม่รับมันไว้ล่ะก็ มันก็เหมือนกับตบหน้าผมนั่นแหละ”“อืมม นายน้อยหลี่เกรงใจไปแล้ว ฉันไม่ปฏิเสธอีกต่อไปแล้วกัน งั้นก็ ลาก่อน” จากนั้นฉินเฉาก็รับตั๋ว 3 ใบไว้ด้วยรอยยิ้ม และเดินเข้าไปในสวนสนุกพร้อมกับสาวสวยสองคนหลี่เจ๋ออันถอนหายใจด้วยความโล่งอก พลางมองไปที่ทางที่ฉินเฉากำลังเดินไป ในดวงตาของเขาฉายประกายมุ่งร้าย ‘ฉินเฉา วันนี้แกทำให้ฉันขายหน้า วันหนึ่ง ฉันจะให้แกใช้คืน 10 เท่า!’ เขาคิด“เฮ้ เมื่อกี้ เราเหมือนกับปล้นคนรวยช่วยคนจนเลย!” นี่เป็นครั้งแรกที่เหลียวชาชา เห็นหลี่เจ๋ออันผู้น่ารังเกียจนั่นตกอยู่ในสถานการณ์ยากลำบาก ด้วยเหตุนี้ เธอจึงตื่นเต้น และดึงแขนฉินเฉาไปด้วยพูดไปด้วย“ปล้นคนรวยช่วยคนจนอะไรกัน!” หยูลู่ผู้ที่เห็นฉากเมื่อกี้จากด้านข้าง อดไม่ได้ต้องกลอกตาของเธอ “นี่มันทำเรื่องส่วนตัวในนามส่วนรวมชัดๆ!”“เธอพูดอย่างนั้นไม่ได้” ฉินเฉาลูบจมูก และพูดพร้อมรอยยิ้มว่า“ในเรื่องนี้ เขาซื้อตั๋วนี้ด้วยการลัดคิว ถ้าเราไม่เอาคืนเขาด้วยเรื่องเล็กๆน้อยๆ นี่ มันจะไม่ง่ายสำหรับเขาไปหน่อยเหรอ”“นายพูดหยาบไปแล้ว!” หยูลู่เหมือนจะคิดเรื่องอื่น จึงหน้าแดง“เฮ้ มันเ