ห้เขาขาดอากาศ“แค่ก…แค่ก…” เมื่อฉินเฉาปล่อยเขา หลี่เจ๋ออันก็กุมหน้าแดงๆของเขา และไอออกมาเหล่าเด็กชายข้างหลังเขาไม่กล้าออกมา พวกเขาได้เห็นการต่อสู้ครั้งก่อนที่หน้าโรงเรียนระหว่างฉินเฉา และอันธพาล 300 คน คนที่กล้าหาเรื่องชายคนนี้ คือคนที่หาเรื่องตาย!“นายน้อยหลี่ ไม่ใช่ว่าเรายังมีเรื่องต้องเคลียร์กันหรอกเหรอ?” ฉินเฉา พร้อมกับกอดแขน เขาแสยะยิ้ม มองไปที่หลี่เจ๋ออันที่กำลังไออยู่ตรงหน้าเขา และพูด “นายจำได้มั้ย ไม่กี่วันก่อนในโรงอาหาร นายเอาม้านั่งมาฟาดหัวฉัน?”“นั่นเข้าใจผิด เข้าใจผิดแล้ว…..” ใจของหลี่เจ๋ออันบีบแน่น เขาลืมแม้กระทั่งไอ และพูดอย่างไม่ลังเลว่า “เป็นเพราะฉัน หลี่เจ๋ออันไม่มีตาเอง คุณเป็นชายผู้ยิ่งใหญ่ ได้โปรดปล่อยผมไปเถอะ”“ดูสิ ดูที่นายพูดสิ?” ฉินเฉาพูดออกมา จุดบุหรี่และสูบอย่างเกียจคร้าน “เรื่องนี้ ฉันยังจำได้ดีเลย คำที่นายน้อยหลี่พูดวันนั้น ฉันยังจำได้ว่านายพูดว่า ให้รอฉันก่อน อะไรอย่างนี้”“พี่ใหญ่ พี่ใหญ่ดูสิ!” หัวใจของหลี่เจ๋ออันราวกับถูกแมวจับไว้ และรีบพูดว่า “ผมผิดไปแล้ว ผมขอโทษ ได้โปรดอย่าใส่ใจมันเลยนะ พี่ใหญ่”“เรื่องนี้ ฉันจะปล่อยไปก่อนละกัน” ฉินเฉามองเขาด้วยรอยยิ้มคลุมเครือ “ฉันต้องไปเข้าคิวซื้อตั๋วเป็นเพื่อนสุภาพสตรีก่อน และฉันไม่มีเวลามาจัดการกับนาย เมื่อฉันเสร็จ…”“พี่ใหญ่ ทำไมพี่ต้องเข้าแถวด้วย?” หลี่เจ๋ออันพูด และรีบยัดตั๋ว 3ใบใส่มือฉินเฉา “วันนี้ผมเลี้ยงเอง พี่ให