นโรงเรียน แต่ละคนมาพร้อมกับอาวุธ และพุ่งตรงมาที่เหลียวชาชาเมื่อเห็นคนกลุ่มใหญ่ ความกล้าของการ์ดก็หลุดไป และไม่กล้าหยุดพวกเขาเหล่านักเรียนที่ปิดทางเข้าโรงเรียน พากันกระจัดกระจายด้วยความตระหนกและหวาดกลัว พวกเขาไม่อยากถืออาวุธตัวเองอีกต่อไปและพึ่งพาแต่ขาที่พ่อแม่ให้มาเท่านั้นผู้คนที่เพิ่งผ่านพวกเขาไป ต่างเป็นสมาชิกของแก๊ง อาวุธที่พวกเขาถือมาเป็นมาเชเต้ แท่งไม้ของพวกเขาจะไปเทียบได้ยังไง?หลี่เจ๋ออันก็วิ่งหนีอย่างแตกตื่น ท่าทางแบบพี่ใหญ่ของเขาเมื่อกี้หายไป แม้ว่าเป้าหมายของคนพวกนี้จะไม่ใช่เขา แต่ด้วยท่าทางดุร้ายของพวกเขา ถ้าเขาถูกจับตัวในความอลหม่านนี้ และถูกมีดแทง เขาคงต้องทิ้งของล˺าค่าของเขาไป ดังนั้น เขาจึงวิ่งหนีอย่างไม่ลังเล และเสียใจที่ทำไมพ่อแม่ของเขาถึงไม่ทำให้เขาเกิดมามีขามากกว่านี้“ชาชาน้อย ไปกันเถอะ” ฉินเฉายิ้มและก้มตัวลงอุ้มเหลียวชาชาและจากนั้นก็พูดกับอู๋ซิ่นว่า “คนสวย ไว้เจอกันพรุ่งนี้!”พร้อมกันนั้น ภายใต้ท่าทางที่มึนงงของอู๋ซิ่น เหมือนลมกรรโชก ฉินเฉาอุ้มเหลียวชาชา และกระโดดผ่านกำแพงโรงเรียนสูง 3 เมตร ออกไปจากโรงเรียน“โอ้พระเจ้า! พี่ใหญ่ ดู! สไปเดอร์แมน!” เหล่าคนที่ติดตามหลี่เจ๋ออันพากันตะลึง พลางคิดในใจว่า ‘โชคดี ที่คนอื่นเข้าไปหาเรื่องชายคนนั้นก่อน ไม่อย่างนั้น เราคงถูกชายคนนั้นจัดการจนหมดสติไปแล้ว’“มันไปแล้ว!”“เร็ว ตามมันไป!”พวกที่ไล่ตามรีบเรียกพวกพ้อง บางคนพยายามปีนกำแพง
