แต่ส่วนมากล้มเหลว และตกลงมาเหลียวชาชาที่อยู่ในแขนของฉินเฉา ปล่อยตัวเองให้มองรายละเอียดของชายคนนี้อย่างใกล้ชิด ทันใดนั้นเธอก็คิดถึงเรื่องที่เกิดขึ้นในตอนเช้า และหัวใจที่สั่นไหว เมื่อตอนที่เธออยู่กับเขาในห้องตามลำพัง… และอดที่จะหน้าแดงตัวร้อนไม่ได้ เธอคิด‘น่าอายจริง ทำไมฉันถึงปล่อยตัวเองให้ทำเรื่องพวกนั้น….แต่ความรู้สึกเหมือนถูกไฟช็อตนั้นก็….ตื่นเต้นดี…’ฉินเฉาตกลงพื้นอย่างแผ่วเบา และเมื่อเขามองขึ้นไปอีกครั้ง เขาพูดได้แค่ว่า ‘โอ้ เวร’ ถนนเต็มไปด้วยรถหลากชนิด และปิดถนนทั้งหมดไว้“ชาชาน้อย…บอกฉันสิ พ่อเธอมีศัตรูเท่าไหร่?”“ฉันไม่รู้” เหลียวชาชาบุ้ยปาก และพูด “แต่ฉันรู้ว่า พ่อมีเพื่อนอยู่บ้าง”“ทางนี้….ฉันเห็นมันแล้ว!” ในสายตาของฉินเฉา กลุ่มผู้ชายได้กระโดดลงมาจากรถ แต่ละคนต่างถือมาเชเต้ไว้ในมือ กรูกันเข้ามาหาฉินเฉาราวกับคลื่นยักษ์“จับฉันให้แน่นๆ …” ทันใดนั้นฉินเฉาก็ยื่นมือออกมา และจับก้นเหลียวชาชาเต็มมือ ทันใดนั้นร่างของเหลียวชาชาก็เหมือนถูกกระแสไฟแล่นใส่ ตัวชา โดยไม่รู้ตัว เธอยื่นแขนออกไปกอดคอฉินเฉาไว้ และปล่อยให้ร่างของเธอดูดติดกับหน้าอกของเขาแน่นอีกครั้ง“จับเธอ!”“อย่าปล่อยให้มันหนีไปได้!” กลุ่มชายป่าเถื่อนที่ถือมาเชเต้รีบพุ่งเข้ามาตรงหน้าฉินเฉา“ไปกันเถอะ!” ฉินเฉาที่กำลังอุ้มเหลียวชาชาไว้ด้วยมือข้างเดียวอีกมือหนึ่งถือกระบองที่เรียกออกมาจากแหวน ยื่นออกไป และส่ายมันไปที่ชายเหล่านั้นผลัวะ ผ
