ลัวะ ผลัวะ! ฉินเฉาฟาดชายเหล่านั้นที่มีมาเชเต้ตรงหน้าเขาด้วยกระบองสำหรับชายเหล่านี้ ฉินเฉาไม่ได้ออมแรง และไม่ปรานี กระบองของเขาไร้ความปรานี แต่ละครั้งที่ฟาดไป จะทำให้เกิดเสียงกระอักออกมาจากชายเหล่านั้นคนอื่นพากันดูชายหลายคนที่ถูกน็อกไปเรียบร้อยแล้วพากันนอนกองกับพื้นด้วยความเจ็บปวด พวกเขาไม่มีแรงแม้แต่จะลุกขึ้น“ทุกคนระวัง เจ้าหนูนี่มีวิชา!” บางคนเตือนขึ้นมา“เวรเอ๊ย! พวกแกกลัวอะไร? เรามีตั้งหลายคน ต่อให้มันจะเก่ง เราก็ฆ่ามันได้!”“ถ้าแกฉลาดพอล่ะก็ ส่งเหลียวชาชามาให้เรา!” บางคนตะโกนไปที่ฉินเฉา “ไม่อย่างนั้น ระวังไว้ละกัน เราแต่ละคนต่างมีมีด และเราจะเอาเนื้อแกไปทำเป็นไส้กรอก!”“ฮ่าฮ่าฮ่า!” ทันใดนั้นฉินเฉาก็ระเบิดเสียงหัวเราะออกมา กอดเหลียวชาชาไว้ และตะโกนใส่อาชญากรเหล่านี้ “ถ้าพวกแกอยากได้เหลียวชาชาละก็ ง่ายมาก! เข้ามาเอาเธอไปจากมือฉัน!”พร้อมกันนั้น เขาก็ยกกระบองขึ้น และยืนอย่างมาดมั่นราวกับเทพสงคราม เผชิญหน้าเหล่าศัตรูโดยไม่หวั่นกลัว แต่กลับตื่นเต้นแทน“เอามันให้ตาย!” เหล่าอาชญากรพวกนี้ตะโกน และพุ่งเข้ามาพร้อมกับมาเชเต้ในมือ“กอดฉันให้แน่นๆ!” ฉินเฉากระซิบเหลียวชาชา ทันใดนั้นเขาก็กระโจนเข้าไปในฝูงคนเหล่านั้น“เจ้าหนูนี่หาที่ตาย! รีบจัดการมัน!” เมื่อเข้าไปในกลุ่มคน ทันใดนั้นเขาก็ถูกล้อมด้วยแสงที่สะท้อนมาจากมาเชเต้คนร้ายคนหนึ่งจู่โจมเข้ามา และใช้มาเชเต้ฟันใส่เอวฉินเฉา แต่การเหวี่ยงกระบองของฉิน
