เฉารวดเร็วกว่า มันตกลงบนไหล่ของคนร้ายคนนั้นผลัวะ! ไหล่ของคนร้ายคนนั้นส่งเสียงดังออกมา เสียงกระดูกหักดังออกมาอย่างชัดเจน เขาร้องโหยหวนด้วยความเจ็บปวด และเข่าทรุดลงกับพื้นฉินเฉาสะบัดมือไปข้างหลังคว้าเอามาเชเต้ของชายคนนั้นและถือไว้ในมือ“หลับตา” ฉินเฉาพูดกับเหลียวชาชา“ทำไม?” สาวน้อยมองไปที่ตาของเขาแล้วถามออกมา“ฉันกลัวว่าเธอจะฝันร้าย!” ฉินเฉาพูด พร้อมกับวิ่งถือมาเชเต้สะบัดซ้าย ป่ายขวา เหมือนกับว่าไม่มีใครสามารถขวางทางเขาได้ที่ที่เขาวิ่งผ่านเต็มไปด้วยเสียงโหยหวนของคนร้าย ที่ถูกฟันหลายแผล แขนและขาของพวกเขาถูกตัดขาด เลือดพุ่งไปทุกที่ บางครั้งยังสาดใส่หน้าเหลียวชาชา“อ๊า!” โดยไม่ต้องให้ฉินเฉาเตือน สาวน้อยหลับตาแน่น และซ่อนตัวอยู่ในอ้อมแขนของฉินเฉา“ทุกคน เข้าไปพร้อมกัน!” เมื่อเห็นว่าฉินเฉานั้นดุร้ายแค่ไหนแล้วเหล่าคนชั่วพวกนั้นตกใจอย่างมาก แต่เหลียวชาชาเหมือนกับกำลังเดินอยู่บนภูเขาทองคำ ปล่อยให้พวกนั้นกลืนขมที่ชั่วร้ายของตัวเอง และทิ้งความกล้าที่จะยกมาเชเต้ของพวกเขาขึ้น แล้ววิ่งหนีไปผู้คนที่ล้อมพวกเขายิ่งเพิ่มมากขึ้นๆ และตอนนี้ไม่รู้ว่าตำรวจไปอยู่ไหน ฉินเฉาที่อยู่ท่ามกลางผู้คน ทำได้เพียงแค่เปิดเส้นทางเลือดสายหนึ่งเท่านั้นแต่เขาไม่ได้เสี่ยงชีวิต เพราะว่า ถึงยังไง คนพวกนี้ก็ไม่สามารถต่อต้านเขาได้ สำหรับเขานั้น นี่คือความอยุติธรรมโดยปราศจากความเกลียดชัง ดังนั้น เขาจึงไม่ปล่อยให้ตัวเองฆ่าพวกเขาปัง
