ุ่งกับนายอีก อย่าปรานี จัดหนักไปเลย”“เธอคิดว่าฉันเป็นคนป่าเถื่อนอย่างนั้นเหรอ” ฉินเฉายิ้ม มองไปที่อู๋ซิ่นที่อยู่ใกล้ๆ ที่กำลังมองเขาด้วยความมึนงง และพยักหน้า “ฉันเป็นสุภาพบุรุษชัดๆ”ตุบ! เหลียวชาชาที่ถือ PSP อยู่ถึงกับทำมันหลุดมือ หล่นลงพื้น“คุณหนูเหลียว อาหารมาแล้วครับ!” สถานะของเหลียวชาชาในโรงเรียนนี้ไม่ใช่ธรรมดา ด้วยเหตุนี้ แม้แต่ผู้จัดการโรงอาหารก็ยังต้องออกมาเสิร์ฟอาหารให้ด้วยตัวเองอาหารเสฉวนหลั่งไหลออกมาและเติมเต็มโต๊ะตัวนี้อย่างรวดเร็ว“คุณหนูเหลียว ทานให้อร่อยนะครับ” ผู้จัดการโรงอาหารเอาใจเธอ “ถ้าอาหารไม่ถูกปากโปรดบอกผมนะครับ ผมจะเปลี่ยนจานให้!”“ไม่เป็นไร นายไปได้แล้ว” เหลียวชาชาคุ้นเคยกับการเอาใจใส่แบบนี้ดี เธอโบกมือให้กับผู้จัดการโรงอาหาร“ชาชา อาหารเยอะขนาดนี้ เรากินไม่หมดหรอก…” อู๋ซิ่นแค่มองไปที่โต๊ะที่เต็มไปด้วยอาหารก็รู้สึกเหมือนกับจะอิ่มแล้ว“เราสองคนแน่นอนว่ากินไม่หมด แต่เรายังมีเจ้านั่น” เหลียวชาชาหันไปมองฉินเฉาอย่างวางมาด แต่ฉินเฉาตอนนี้ได้หยิบตะเกียบขึ้นมาแล้วโดยไม่รอพวกเธอ เขาก็ชอบอาหารเสฉวนเหมือนกัน กลิ่นหอมๆของเครื่องเทศที่เผ็ดร้อน มันทำให้เขาน˺าลายไหล“เมื่อนี่เป็นชาชาน้อยเลี้ยง งั้นฉันไม่เกรงใจล่ะนะ” พร้อมกันนั้นฉินเฉาเริ่มกวาดอาหารทั้งหมดที่อยู่บนโต๊ะกระเพาะคนเราจะใหญ่ได้แค่ไหนกัน? อู๋ซิ่น อย่างมากก็สามารถทานขนมปังนึ่ง 7 ชิ้นก็เต็มแล้ว แต่เทียบกับสหายตรงหน้าเธอน
