ี้ มันทำให้เธอถึงกับหน้าซีดตัวสั่นกันเลยทีเดียวเธอรู้สึกว่าเธอกำลังดูโชว์อยู่ จ้องไปที่ฉินเฉาที่กำลังกวาดอาหารจานแล้วจานเล่า อาหารเสฉวนที่โรงอาหารนี้เผ็ดมาก แค่ขนมปังนึ่งที่เธอทานเข้าไป ก็ทำให้เหงื่อของเธอไหลออกมามากแล้ว แต่กับฉินเฉากลับไม่มีอะไรเลย เขาไม่แม้แต่จะซับเหงื่อที่หน้าผาก เหมือนกับเครื่องจักร ที่กำจัดอาหารไปทีละน้อยเหมือนกับที่เหลียวชาชาพูด จากอาหาร 30 จาน พวกมันกว่าครึ่งถูกฉินเฉากวาดไปแล้วครึ่งหนึ่งทุกคนที่กำลังทานอยู่ในโรงอาหารพากันตะลึง พวกเขาคิดว่าสหายคนนี้ต้องเป็นวิญญาณหมูในร่างมนุษย์แน่ๆมีแค่เหลียวชาชาเท่านั้นที่ยังทำตัวปกติ เธอค่อยๆ ทานมื้ออาหารของเธออย่างช้าๆ“ถ้าเธอไม่กินล่ะก็ เขาจะกินอาหารของเธอด้วยรู้มั้ย” เหลียวชาชาเมื่อเห็นอู๋ซิ่นยังตะลึงอยู่ จึงเตือนออกไป“อ๊า? ใช่แล้ว” อู๋ซิ่นที่สะดุ้ง รีบหยิบอาหารของเธอขึ้นมา เทียบกับฉินเฉาแล้ว สาวน้อยทั้งคู่กินอย่างงดงามราวกับเจ้าหญิงผู้สูงศักดิ์ภายใต้สายตาที่มองมา ฉินเฉาไม่ปล่อยให้พวกเขาผิดหวัง และกวาดอาหารทั้งหมดจนเกลี้ยง เขาวางชามลง ลูบกระเพาะตัวเอง และถอนหายใจด้วยอารมณ์“กินแค่ 7 ใน 10 กำลังดี กินมากไปไม่ดีต่อสุขภาพ”“แค่กๆ!” ไม่ใช่แค่อู๋ซิ่น แต่นักเรียนทุกคนที่ได้ยินคำนี้ ต่างพ่นอาหารที่อยู่ในปากของพวกเขาออกมา‘สหายคนนี้ แน่แล้วว่าไม่ใช่มนุษย์ แต่เป็นหมูในร่างคน’ พวกเขาคิด“ฉันบอกเธอแล้ว มีเขาอยู่ อาหารไม่เหลือแน่นอน” เหล
