ียวชาชาไม่สามารถเทียบกับฉินเฉาได้ หลังจากที่รู้สึกว่าอิ่ม เธอก็วางตะเกียบลง“เธอกินน้อยไปนะ” ฉินเฉาเช็ดปากของเขาด้วยทิชชู และมองอย่างยิ้มๆ ไปที่เหลียวชาชา“แน่อยู่แล้ว ฉันเป็นผู้หญิงนะ นายคิดว่าฉันเหมือนกับนายหรือไงเจ้าหมู?” เหลียวชาชากลอกตา“เธอกินน้อยไปแล้ว ไม่แปลกว่าทำไมหน้าอกของเธอถึงเล็ก” ฉินเฉากวาดสายตาไปที่หน้าอกของสองสาว และในที่สุดเอ่ยออกมา“ฉินเฉา!” เหลียวชาชาคำรามออกมา หยิบชามของเธอขึ้นมาและขว้างมันใส่ฉินเฉา“อย่าทำลายข้าวของสาธารณะ” ฉินเฉายื่นมือออกมา จับชามไว้และวางไว้ตรงหน้าเขาอู๋ซิ่นที่อยู่ใกล้ๆ ก็เต็มไปด้วยอารมณ์ พลางคิดว่า ‘จริงๆ แล้วฉินเฉาเป็นใครกันแน่? เขามีความแข็งแกร่งอย่างมาก ความสามารถก็ด้วยและแม้แต่ยืนให้คนเอาม้านั่งฟาดใส่หัว หรือว่า เขาจะเป็นอาจารย์กังฟูในตำนาน?’ถ้าเขารู้จิตใจของอู๋ซิ่น ฉินเฉาต้องคิดว่าเขากำลังถูกดูถูกอยู่แน่ๆอาจารย์กังฟู? เขาข้ามผ่านพวกนั้นไปเรียบร้อยแล้วหลังมื้อเที่ยง เธอก็ใช้เวลาอย่างเงียบๆ ไปตลอดทั้งบ่าย ตลอดทั้งวันล้วนเป็นอย่างนี้ ในที่สุด เหลียวชาชาก็เสร็จสิ้นชีวิตในโรงเรียนสำหรับวันนี้แล้วหลี่เจ๋ออันรวบรวมเหล่าเด็กชายมาเป็นกลุ่มใหญ่พร้อมกับไม้ถูพื้นหรือไม่ก็ไม้กวาด ปิดกั้นทางออกโรงเรียนเพื่อรอฉินเฉาหลี่เจ๋ออันมองไปที่เหล่านักเรียน 30 กว่าคนนี้ และแสยะยิ้มในใจ‘ฮึ่ม ฉินเฉา มาดูกันว่าแกจะทำยังไง? คนกว่า 30 คนอยู่ที่นี่ พร้อมไม้ฉันไม่เชื่อว่า
