ชายหญิงกว่าสิบคนมาพูดอย่างอวดดีใส่พวกเขา“หลี่เจ๋ออัน อย่าปากเก่งนัก!” อู๋ซิ่นขมวดคิ้ว และยืนขึ้น ตามมาด้วยหน้าอกที่ส่ายไปมา มันทำให้เหล่าเด็กชายตรงหน้าตาพร่ามัว หัวใจสั่นไหว“ชื่อนายไม่ได้เขียนไว้บนโต๊ะ นายไม่มีสิทธิ์มาบังคับพวกเขาออกไป”“พวกเธอมีกันแค่ 3 คน มันไม่เปล่าประโยชน์ไปหน่อยเหรอ ที่โต๊ะตัวนี้จะนั่งด้วยคนแค่ 3 คนน่ะ!” หลี่เจ๋ออันแสยะยิ้ม แล้วพูด “หลีกไปซะ พวกเราจะกินที่นี่”ฉินเฉามองไปรอบๆ นิดหนึ่ง มันยังมีโต๊ะตัวอื่นอยู่ แม้ว่าจะไม่ใหญ่เท่าตัวนี้ แต่ก็พอสำหรับคน 10 กว่าคนที่จะนั่ง หลี่เจ๋ออันมาที่นี่เหมือนกับจงใจมาหาเรื่อง“คุณหนูคนนี้จะนั่งที่นี่!” เหลียวชาชาพูดทื่อๆ เหมือนกับเล่น PSPของเธอ “ยิ่งกว่านั้น ยังมีชายสี่ขาที่ไม่ได้อาบน˺า ส่งกลิ่นเหม็นคลุ้งไปถึงสวรรค์ นายจะกินพร้อมกลิ่นเหม็นพวกนั้นได้ยังไง!”“แม่เธอสิ ตั้งแต่เมื่อไหร่ที่ร่างของฉันส่งกลิ่นเหม็นกัน!” เห็นชัดๆว่าหลี่เจ๋ออันไม่ใช่สุภาพบุรุษ เมื่อถูกเหลียวชาชาแหย่ เขาก็ระเบิดความโกรธพร้อมกับคำรามออกมา“คำพูดของนายก็เหม็น” เหลียวชาชาเป็นคนที่ไม่ยอมถูกรังแก แต่ในโรงเรียนนี้ มีนักเรียนถือดีหลายคนมากวนเธอ นี่คือหนึ่งในเหตุผลที่เธอไม่อยากมาโรงเรียน“เวรเอ๊ย เธอนั่นแหละยัยผู้หญิงเน่าเหม็น!” หลี่เจ๋ออันที่เด็กและเลือดร้อน คิดว่าพ่อแม่ของเขาจะสามารถต่อสู้กับเหลียวตงไคได้ ‘ในจีนพ่อค้าจะกล้าสู้กับรัฐบาลได้ยังไง! เว้นแต่จะเป็นอเมริก
