งอะไรอีก เธอนำทั้งสองคนจนมาถึงตรงหน้าร้านอาหารเสฉวน“ฉันชอบกินอาหารเสฉวน ฉันไม่เกรงใจล่ะนะ” พร้อมกันนั้นเหลียวชาชา ก็แตะการ์ดเข้าที่เครื่องเสียง ติ๊ง! ดังออกมา ทำให้อู๋ซิ่นสะดุ้ง เพราะเครื่องแสดงแถวเลข 0ยาวเหยียด“แม่เจ้า 200,000” ฉินเฉาร้องออกมาอย่างยอมแพ้ พลางคิดว่า‘ตอนฉันอยู่มหาลัย ฉันไม่เคยมีเงินในการ์ดเกิน 50 หยวน มีกับไม่มีนี่โคตรต่างกันจริงๆ’เชฟเองก็ตาลายเหมือนกัน แม้ว่าที่นี่จะมีนักเรียนร˹ารวยจำนวนมาก แต่นี่เป็นครั้งแรกที่เขาเห็นนักเรียนถือเงินมากขนาดนี้“คุณต้องการรับอะไรดีครับ?” หัวหน้าเชฟถามอย่างสุภาพ“ในเมนูของคุณ เอามาทั้งหมด…” เหลียวชาชาคิดสักพัก “ทำมาอย่างละ 2 จาน”“เอิ่ม…ครับ…”ครั้งนี้ นักเรียนที่กำลังกินอยู่ในโรงอาหารพากันตะลึง พวกเขาคิด‘เหลียวชาชาคนนี้จะสิ้นเปลืองเกินไปแล้ว พวกเขาจะกินอาหาร 30กว่าจานนี้ได้เหรอ!’“ชาชา มันไม่มากเกินไปเหรอ เสียของเปล่าๆ” อู๋ซิ่นดึงแขนสาวน้อย และพูด “เรามีแค่ 3 คน แม้ว่าฉินเฉาจะกินได้เยอะ แต่สั่งมาแค่ 5จานก็พอ”“เธอดูถูกความสามารถในการกินของเขาเกินไปแล้ว” เหลียวชาชาบุ้ยปาก เดินจากไป และนั่งลงฉินเฉายักไหล่ให้อู๋ซิ่นและตามไปนั่งกับเหลียวชาชาที่โต๊ะทานอาหารขนาดใหญ่ โรงอาหารสามารถวางโต๊ะแบบนี้ได้แค่โต๊ะเดียว“พวกเธอ 3 คนออกไป ย้ายไปโต๊ะเล็กๆ ข้างๆ!”เมื่อพวกเขานั่งลง เสียงที่ไม่น่าฟังก็ลอยมา เมื่อพวกเขาหันไปดูพวกเขาก็เห็นหลี่เจ๋ออันที่นำเหล่าเด็ก
