รู้สึกปวดหัวนิดหน่อย เขาสร้างปัญหามาพอแล้วตอนนี้กับเรื่องรักๆ ใคร่ๆ ของหยูลู่ เขาก็ไม่รู้ว่าจะตอบแทนยังไง วันนี้ผู้หญิงที่สำคัญที่สุดในชีวิตของเหลียวตงไคทั้งสองคน หนึ่งนั้นถูกเขากินไปแล้ว ขณะที่อีกคนก็ถูกเขาล่วงเกินบรรพบุรุษของเหลียวตงไคคนนี้ คงจะไม่เคยคาดคิดว่าฉินเฉาจะชั่วร้ายได้ขนาดนี้“ถ้ามีคาบพละล่ะก็ งั้นทำไมเธอไม่ไปกับเพื่อนล่ะ”“ฉันไม่อยากไป ฉันไม่ชอบ ฉันไม่ได้ตกหลุมรักมันสักหน่อย! ไม่ใช่เรื่องของนายด้วย! อ๊า! เกลียด!” เหลียวชาชาตอบอย่างโกรธๆ และกลายเป็นตะโกนในท้ายที่สุด มันเหมือนว่าเธอกำลังกดความโกรธของเธอที่มีต่อฉินเฉาอย่างเหลือล้น กำลังภาวนาให้ความโกรธของเธอกลายเป็นไฟ และเผาผลาญทำลายเขาไปในครั้งเดียว“แบบนี้จะได้ยังไง? เอาล่ะ ไปโรงยิมด้วยกันกับฉัน!” ฉินเฉาอยากจะแก้สถานการณ์ที่น่าอายนี้ แต่เขาคิดว่าการพัฒนาทางร่างกายและจิตใจของเหลียวชาชาจะไม่ดีขึ้นถ้าเธอโดดคาบพละนี้“ไม่! ฉันไม่ไป!” เมื่อเห็นฉินเฉาเดินมาหาเธอ ทันใดนั้นเหลียวชาชาก็รู้สึกยุ่งยากใจนิดหน่อย “ฉันไม่เรียนคาบพละ มันน่าขยะแขยง!”“หยุดเหลวไหลได้แล้ว ไม่ใช่ว่าเราทำข้อตกลงกันแล้วเหรอ ว่าเธอจะฟังที่ฉันพูดน่ะ!”“ไอ้หมาป่า หรือว่านายอยากให้ฉันฟังนายแม้ว่านายจะบอกให้ฉันนอนกับนาย!” เหลียวชาชาโยนความระมัดระวังไปกับสายลมเรียบร้อยแล้ว และยกคำถามอย่างนั้นขึ้นมา ทำให้ฉินเฉาอาย“เฮ้ ชาชาน้อย ฉัน ฉินเฉาเป็นสุภาพบุรุษที่มีเกียรติ ฉันจะไ
