ันเป็นอย่างนี้เองเหรอ!” หยูลู่พยักหน้า “ฉันเข้าใจแล้ว คุณคงจะหิวจริงๆ ถ้าคุณหิวล่ะก็ งั้นก็ลงมากินข้าวด้วยกันเถอะ อาหารเตรียมเสร็จแล้ว!”“ดี ดี….” ฉินเฉาพูดอย่างเขินๆ เพราะว่าอีกไม่นานเขาก็จะได้กินแล้ว เขาจึงตื่นเต้น อย่างไรก็ตาม ยังคงพูดอย่างอายๆ ว่า“เอิ่ม…หยูลู่คนสวย มันมีปัญหาอยู่หน่อย มันเป็นเรื่องวิกฤตมากและผมต้องบอกคุณเกี่ยวกับเรื่องนี้”“ปัญหาอะไรเหรอ พูดมาเลย…เราไม่คิดค่าอาหาร” หยูลู่กำลังคิดว่า ฉินเฉาคนขี้เหนียวจะกังวลเรื่องเงินอีกครั้ง จึงรีบพูดออกไป“อ่า….ไม่….แต่มันก็ดีเหมือนกัน แต่ที่ผมอยากจะบอกก็คือกระเพาะของผมใหญ่มากๆ เลย ดังนั้น…”“เรื่องนั้นไม่ต้องเป็นห่วงหรอก” ในที่สุดหยูลู่ก็เผยรอยยิ้มออกมา“ทุกครั้งที่เราเตรียมอาหาร พวกเราจะทำเตรียมไว้เยอะมากผู้อำนวยการเหลียวมักจะออกไปทำธุรกิจข้างนอกตลอดปี และแทบจะไม่กินข้าวในบ้านเลย ชาชาและฉันสองคน พวกเรากินอาหารพวกนั้นได้ไม่หมดหรอก”“งั้นก็ดี! ผมคงต้องรบกวนคุณแล้ว”ฉินเฉาปิดประตู และเดินไปพร้อมกับหยูลู่ ไปตามโถงทางเดินที่ยาว จนในที่สุดก็มาถึงห้องทานอาหารที่กว้างขวางสุดยอด สุดยอดจริงๆ ห้องทานอาหารนี้ใหญ่มาก กินเนื้อที่ไป 100ตารางเมตร โต๊ะทานอาหารยาวสีขาวเป็นโต๊ะเดียวที่อยู่ที่นี่ และเต็มไปด้วยอาหารหลากชนิดจำนวนอาหารมากพอที่จะเลี้ยงคนมากกว่าโหลมันไม่แปลกเลยที่หยูลู่บอกว่าจะมีอาหารพออย่างแน่นอนทั้งสองข้างของโต๊ะมีเด็กเสิร์ฟคู่หนึ่งยืนอย
