ู่ หนึ่งเสิร์ฟอาหารให้เหลียวชาชา และอีกหนึ่งเสิร์ฟซุปให้เธอเมื่อเห็นว่าฉินเฉามาถึงแล้ว เหลียวชาชาก็แค่พ่นลมออกจมูกด้วยท่าทางไม่พอใจ และกินซุปตามวิธีการต่อไปอย่างช้าๆ แม้ว่ายัยเด็กนี่จะดื้อมาก แต่เธอก็ได้รับการฝึกฝนมารยาทมาอย่างดี ท่าทางขณะที่เธอทานอาหารนั้นงดงามมาก เมื่อเธอใส่ช้อนซุปเข้าไปในปากเล็กๆ ของเธอ ผลของมันทำให้เธอเหมือนกับองค์หญิงตัวเล็กๆ เลยทีเดียว“มาลองชิมซุปดูสิ ฉันเป็นคนทำเอง” เหมือนหยูลู่อยากจะแสดงซุปที่ทำให้เขาดู เธอตักซุปใส่ชามและส่งมันไปตรงหน้าฉินเฉา “ระวังด้วยล่ะ มันร้อน”“พี่หยูลู่ลำเอียง!” ทันใดนั้นเหลียวชาชาก็บ่นออกมา และเริ่มตะโกน “พี่ไม่เคยตักซุปให้ฉันเลย!”“นี่….” เมื่อถูกมองโดยเหลียวชาชา หยูลู่ก็ยิ่งอาย หน้าแดง และไม่รู้ว่าจะวางมือและเท้าไว้ตรงไหน“นี่เธอไม่รู้เหรอ” ฉินเฉาพูดในขณะที่เขากินอาหาร “พี่หยูลู่ของเธอ จะตักซุปให้แต่คนที่เชื่อฟัง พวกดื้อรั้นและหัวแข็งอย่างเธอ จะได้รับการดูแลนี่ได้ยังไง!”“ตั้งแต่เมื่อไหร่กันที่ฉันไม่เชื่อฟังน่ะ!” เหลียวชาชาจ้องด้วยตาของเธอ“ตะโกนในเวลาอาหารไม่ใช่พวกหัวดื้อหรอกเหรอ!” ฉินเฉายกนิ้วขึ้นและส่ายมันให้กับเหลียวชาชาสาวน้อยกลายเป็นเงียบไป ก้มหัวลงโดยไม่พูดอะไรอีก และเหมือนว่ากำลังสู้กับอาหารของเธอ และกำลังสมมติว่ามันเป็นฉินเฉาทั้งหยูลู่ และคนใช้พากันปิดปากตัวเองด้วยความประหลาดใจเมื่อมองมาที่ฉินเฉา‘เสน่ห์แบบไหนกันที่ชายคนนี้มี เข
