ให้เหลียวชาชาได้เลือกทาน เธอไม่ต้องออกไปข้างนอก แต่สามารถกินทุกสิ่งที่เธอต้องการได้ในบ้านยิ่งกว่านั้น สิ่งที่เหลียวชาชาชอบที่สุดก็คือซุปที่หยูลู่ทำ เพราะว่าแม่ของเธอชอบทำซุปให้กิน เหลียวชาชาจึงมองหาความรู้สึกของแม่จากหยูลู่“วันนี้เป็นอาหารฝรั่งเศสอีกแล้วเหรอ” เหลียวชาชานั่งลง เบ้ปากของเธอ และพูดด้วยความไม่พอใจ “ฉันอยากกินอาหารเสฉวน! อาหารเสฉวน!”“ไปบอกลุงหลิวให้ช่วยทำอาหารเสฉวนมาสักสองจานหน่อยไป”ตำแหน่งของลุงหลิวที่นี่คือหัวหน้าเชฟ ไม่ใช่แค่พ่อครัวธรรมดา ฉะนั้นหยูลู่จึงเรียกเด็กเสิร์ฟ และบอกเขาให้ไปบอกลุงหลิว“เข้าใจแล้วครับ คุณหยูลู่” เด็กเสิร์ฟโค้งให้ครั้งหนึ่ง“รีบไปได้แล้ว! ฉันหิว!” เหลียวชาชาร้องออกมา“โอ้ ใช่แล้ว พี่หยูลู่ วันนี้พี่ทำซุปอะไรให้ฉันเหรอ?”ต่อหน้าอาหารหลายจานบนโต๊ะ สิ่งเดียวที่เหลียวชาชาสนใจคือซุปของหยูลู่“ซุปมันหวานกับเห็ดขาวจ่ะ พี่เพิ่งเรียนมา ไม่รู้ว่าจะถูกปากเหลียวชาชาหรือเปล่า”“ตราบเท่าที่เป็นซุปของพี่หยูลู่ ฉันต้องชอบมันแน่นอน” ในตอนนี้เหลียวชาชาช่างสุภาพเรียบร้อยเหลือเกิน บางทีอาจเป็นเพราะนี่เป็นสิ่งที่เธอเคยพูดกับแม่ของเธอก็ได้พร้อมกันนั้น เด็กเสิร์ฟก็เข้ามาและเปิดฝาหม้ออย่างสุภาพหลังจากนั้นก็เอาซุปใส่ชาม แล้วนำไปเสิร์ฟให้เหลียวชาชา“เดี๋ยวฉันทำเองค่ะ” เมื่อถึงตาหยูลู่ เธอก็ทำมือทำไม้ เธอไม่ชอบให้คนดูแลเธอ เหตุผลเพราะว่าเป็นแค่พี่เลี้ยง ไม่ใช่คุณนาย ทำไมเธอถึง
