เดินลงมา พลางมองไปที่สิ่งก่อสร้างที่ยิ่งใหญ่จนโลกต้องสั่นสะเทือนนี้มันมีรั้วเหล็กอยู่ข้างหน้า ประตูเหล็กที่ทั้งสูงแล้วใหญ่ที่ตรงกลาง ที่แยกโลกทั้งสองออกจากกันโลกข้างในประตูนี้เป็นทางเดินสนามหญ้าที่ยาวนับ 100 เมตร แล้วที่สุดทางเดิน มันมีปราสาทที่เหมือนคฤหาสน์ตั้งเด่นเป็นสง่าอยู่ที่นั่นทั้งสองฟากข้างของทางเดิน เต็มไปด้วยป่าไม้ อย่างเช่น ในช่วงฤดูใบไม้ร่วง ใบไม้จะกลายเป็นสีเหลือง แล้วกลายเป็นสีทองในที่สุดเมื่อมองจากไกล ๆ ปราสาทนี้ก็จะดูเหมือนที่ซ่อนลับที่อยู่ในถุงมือทองคำฉินเฉายืนอยู่ข้างนอกประตู แล้วทันใดนั้นก็จำได้ถึงคำพูดของคนขับแท็กซี่‘คนตัวเล็ก ๆ อย่างเรา ต่อให้ทำงานจนตาย ก็ไม่สามารถใช้ชีวิตในที่แบบนั้นได้หรอก ยังไงก็ตาม ตอนนี้ ฉัน ฉินเฉา ได้มาทำงานที่นี่’ฉินเฉาที่กำลังยืนอยู่หน้าประตู แล้วกำลังคิดว่าทำยังไงถึงจะเข้าไปข้างในได้ ‘หรือฉันต้องโทรหาซูเฟย แล้วให้เธอโทรไปบอกเหลียวตงไคว่าฉันมาถึงแล้ว’แต่ก่อนที่เขาจะหยิบมือถือออกมา ประตูเหล็กขนาดใหญ่ตรงหน้าเขา ทันใดนั้นก็สั่นแล้วเริ่มขยับ จากนั้นก็เริ่มเปิดออกทั้งสองข้างอย่างช้า ๆ เผยให้เห็นโลกที่อยู่ข้างใน“โคตรแม่เอ็ง นี่มันสุด ๆ ไปเลย” ฉินเฉาประหลาดใจ เขาสังเกตเห็นกล้องที่ตั้งอยู่ที่รั้ว ‘หรือว่าเหลียวตงไครู้ว่าฉันมาถึงแล้ว?’เมื่อคิดอย่างนั้น ฉินเฉาก็ยกเท้าของเขาแล้วเดินเข้าไปข้างในแต่ใครจะรู้ เมื่อเขาเดินเข้าไปที่สนามหญ้า ฉินเฉา ก็รู้
