ฉินเฉาไม่รู้ว่าจะหัวเราะหรือร้องไห้ดี ไต้ซือท่านนี้ก็เกินไปจริง ๆขายหนังสือราคา 15 หยวนในราคา 100 หยวน ถ้าคนขายหนังสือเป็นแบบเขากันหมด ไม่ใช่ว่าพวกเขาจะได้กำไรมหาศาลหรอกเหรอ?“ท่านผู้ใจบุญ ท่านต้องไม่ถูกลวงด้วยข้อเท็จจริงเพียงผิวเผินนี้”ไต้ซือผู้ที่กำลังแทะปีกไก่อยู่ ยิ้มแล้วพูดว่า “อาตมาหวังว่าโยมจะได้รับประโยชน์จากหนังสือเล่มนี้”ฉินเฉาไม่เข้าใจ ว่าทำไมไต้ซือท่านนี้ ผู้ที่มีตำแหน่งทางพุทธ ถึงทำเรื่องนอกรีตอย่างนี้ ฉินเฉาใช้ทรัพย์สินของแลกหนังสือพระสูตรหัวใจเพชรเล่มนี้มาอย่างถูกต้อง แล้วจากนั้นก็ถามว่า“จะให้ผมเรียกท่านว่าอะไร ไต้ซือ?”“อาตมามีชื่อทางพุทธว่า ชิฟาง ที่แปลว่าปลดปล่อยนะโยม”“แค่ก ๆ!” โค้กที่เพิ่งจะเข้าไปในปาก ถูกพ่นออกมาใส่หัวหลวงจีนรูปนั้นไต้ซือชิฟางไม่ได้ใส่ใจ เขาหัวเราะ แล้วจากนั้นก็เช็ดโค้กบนหัวเขาด้วยกระดาษทิชชู“ทำไมผู้ใจบุญถึงตกใจล่ะ? ควบคุมความอยากของตัวเองอย่างเช่น ไม่พอใจกับผลกำไรที่ได้รับมา แล้วไม่เสียใจเมื่อมีคนต้องจากไป นี่เป็นโลกของผู้บรรลุ”“ความหมายของไต้ซือคือ?” ฉินเฉาคิดว่าหลวงจีนประหลาดรูปนี้ยังมีเหตุผลอยู่ แต่เขายังคงมีบางอย่างที่ไม่เข้าใจ“ไต้ซือ ทำไมท่านถึงเลือกชื่อทางพุทธแบบนั้น ไม่ใช่ว่ามันจะทำลายเกียรติของพุทธะหรอกเหรอ?”“ท่านผู้ใจบุญ” ชิฟางตบมือแล้วพูดว่า “เกียรติของพุทธะไม่ได้ขึ้นอยู่กับชื่อของอาตมา แต่อยู่ที่ใจของอาตมา”แม้ว่าชิฟางจะทำสิ่งที่ผิดแปลก
