แม่ลูกมาเยี่ยมญาติน่ะ แต่หาไม่เจอ แม้แต่กระเป๋าตังค์ก็ยังถูกขโมยไป” หญิงกลางคนลูบอกตัวเองพลางถอนใจ “เฮ้อ มันไม่เป็นไรหรอกถ้าฉันจะอด แต่ลูกของฉันยังไม่ได้ทานอะไรเลยตั้งแต่เมื่อวาน พี่ชาย ฉันคิดว่าพี่เป็นคนดี พี่จะช่วยพวกเราซื้ออาหารให้เด็กหน่อยได้มั้ย? ดูท่าทางหิวโหยของเธอสิ”‘หิวมาหลายวันแล้ว? แต่ดูผิวของคุณยังสดใสอยู่เลย’ ฉินเฉาเก็บคำพูดของเขาไว้ในใจ เขาเคยได้ยินว่ามีการหลอกลวงมากมายตามสถานีรถไฟ แต่นี่เป็นครั้งแรกที่ฉินเฉาประสบกับตัวเอง“พี่ใหญ่ พี่จะไม่ช่วยเราหน่อยเหรอ? ฉันไม่ได้ต้องการเงิน แค่ให้เด็กได้กินอะไรสักหน่อย ได้โปรด!” เมื่อเห็นขาของฉินเฉากำลังจะจากไปหญิงกลางคนรีบอ้อนวอนฉินเฉาขมวดคิ้ว คิดว่า ‘คน ๆ นี้ช่างดื้อด้านจริง ๆ ’ เขามองไป แล้วเห็นร่างของเด็กสาว ทันใดนั้นเขาก็ไม่สามารถทนได้อีกต่อไป‘เด็กคนนี้จะต้องเรียนอยู่’ เขาคิด เมื่อเห็นความอายในตาของเธอดูเหมือนว่าเธอไม่ต้องการที่จะทำแบบนี้เด็กคนนี้ทำให้เขาคิดไปถึงหลี่นา ถ้าแม่ของหลี่นาเป็นเหมือนกับหญิงกลางคนนี้ หลี่นาก็คงจะเป็นแบบนี้เหมือนกันใช่มั้ย?ผู้คนต่างพากันพูดว่ามีการหลอกลวงมากมายในที่แบบนี้ แต่ถ้าคนพวกนี้ไม่ได้โกหกล่ะ? ฉินเฉาส่ายหัว หยิบ 200 หยวนออกมาจากกระเป๋า แล้วยัดใส่ในมือของเด็กสาว“ไปหาอะไรทานเถอะ” พร้อมกันนั้น ก็มีความตกตะลึงอยู่ในสายตาของเด็กคนนั้น เขาหันหลังกลับแล้วเดินจากไป หน้าของหญิงกลางคนดูจะประหลาดใจอย่างมา
