“แค่ปืนสองกระบอกในมือแกเนี่ยนะ?” แวมไพร์หัวเราะ ร่างของเขาทันใดนั้นก็เปล่งแสงกลายเป็นเงา กระโดดไปมาอย่างแปลกประหลาดในลานจอดรถฉินเฉาถือปืนขนานกัน ขณะที่เผชิญกับภาพเบลอที่ลานจอดรถกระสุนสีทองพุ่งคำรามออกจากปากกระบอกปืนสีดำทั้งสองอันอย่างไม่หยุดยั้งแต่เหมือนว่าภาพเบลอนั้นจะมีความเร็วมากกว่ากระสุน พร้อมกับความมืดยามราตรี กระสุนยิงใส่ความว่างเปล่า หรือไม่ก็ยิงใส่พาหนะที่อยู่ในละแวกนั้นปิ๊ป ปิ๊ป ปิ๊ป! เสียงป้องกันขโมยดังออกมาจากรถสองคัน แต่มันอยู่ไกลออกไป ไม่มีกระสุนแม้แต่ลูกเดียวที่จะสร้างรอยให้กับเสื้อผ้าของแวมไพร์ได้“ฉันบอกแกแล้ว ว่าปืนพวกนั้นมันไม่ได้ผลหรอก” เสียงเย็นปานน˺าแข็ง ทันใดนั้นก็ดังออกมาจากข้างหลังของฉินเฉา ฉินเฉาตกใจขนลุกทั่วทั้งตัวแวมไพร์นั้นฟาดฝ่ามือมาที่แผ่นหลังของฉินเฉาราวกับถูกรถไฟชน ร่างของฉินเฉาลอยขึ้นสูงชนเข้ากับส่วนบนของรถ SUV พร้อมเสียงดังโครม! หลังจากกระแทกเข้ากับ SUV เขารีบตั้งตัวกระโดดขึ้นไปบนอากาศ ม้วนตัวอยู่หลายครั้ง สุดท้ายก็ม้วนลงพื้น เขาม้วนตัวอยู่บนพื้นหลายครั้งก่อนที่จะหยุดตัวเองได้ฉินเฉากระอักเลือดออกมาจากปาก“แกมันไม่ต่างอะไรกับแมลงอ่อนแอ หยุดทำเสียงดังได้แล้ว เพราะมันไม่สามารถช่วยแกได้” แวมไพร์เยาะเย้ย จากนั้นก็หันหลังแล้วเดินไปที่เมอร์ซิเดส“ฉันจะไปดูผู้หญิงก่อน จากนั้นค่อยจัดการแก ไอ้แมลงตัวจ้อย”“บัดซบ! ฉันไม่ปล่อยให้แกไปอย่างนี้หรอก ไอ้ค้างคาวเดนตาย!
