”ฉินเฉาอดทนกับความเจ็บปวดทั้งหมดในร่าง ค่อย ๆ ลุกขึ้นยืน“ยังยืนได้อีกเหรอ?” แวมไพร์เหมือนจะประหลาดใจ คิ้วของเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยมองฉินเฉาอย่างสนใจ “แมลงยังไงก็เป็นแมลง แกจะทำอะไรได้?”“ดูเอาเองสิ” ด้วยพลังน้อยนิดที่ฉินเฉาเหลืออยู่ เขาเรียกโซ่ออกมาเหวี่ยงเข้าใส่แวมไพร์ทันทีแวมไพร์ไม่หลบแล้วแสยะยิ้ม ปล่อยให้ฉินเฉาเอาโซ่รัดเอวของเขาหลังของฉินเฉาพิงกับเสาไฟ เขาแสยะยิ้ม “แกแข็งแกร่งจริง ๆ แต่ก็ไม่มากไปกว่าฉัน ฉันแพ้แกเพราะว่าแกเร็วกว่าฉัน ทำให้ฉันตอบสนองไม่ทัน”“แต่แกมันโง่ ที่ปล่อยให้ฉันจับแกได้”ทันใดนั้นฉินเฉาก็หัวเราะ เขายกหมัดขึ้นมาเริ่มรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย“ไม่ดีแล้ว!” ดวงตาของแวมไพร์เบิกกว้าง ทันใดนั้นมันก็รู้ตัวว่าสถานการณ์ชักไม่ค่อยดีแล้ว ก็จึงรีบเปลี่ยนเป็นภาพเบลอแล้วพุ่งโฉบเข้าไปหาฉินเฉาแต่ฉินเฉาเร็วกว่า หมัดของเขาตะบันเข้าใส่เสาไฟอย่างหนักหน่วง“ตูม!” ทันใดนั้นเสาไฟก็หักเป็นสองท่อน เผยให้เห็นสายไฟที่อยู่ข้างใน ฉินเฉาจับสายไฟ เขายิ้มออกมาอย่างชั่วร้าย รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยมั่นใจบนริมฝีปากของเขาเปรี๊ยะ เปรี๊ยะ! กระแสไฟฟ้าสีฟ้าทันใดนั้นก็ลอยออกมาจากปลายสายไฟแล่นเข้าสู่ร่างฉินเฉา ไหลผ่านโซ่พุ่งเข้าใส่แวมไพร์“อ๊ากกก!” ร่างของแวมไพร์หยุดอยู่กลางทาง ร่างของเขาถูกกระแสไฟฟ้าระเบิดใส่ แตกตัวเหมือนกับกระแสไฟในหลอด ทำให้ขนทั้งร่างของเขาลุกชี้ชันความเจ็บปวดด้านชาแล่นผ่านโซ่ไปสู่ร่างของทั้งคู่
