แม้ว่าฉินเฉาจะรู้สึกว่าร่างของเขาใกล้จะระเบิดด้วยความเจ็บปวด แต่เขาก็ยังคงจับสายไฟไว้อย่างแม่นมั่น ไม่ยอมปล่อยมันไปอย่างเด็ดขาดถ้าเขาปล่อยสายไฟไป ซูเฟยต้องถูกฆ่าอย่างแน่นอน ฉะนั้นเขาต้องเดิมพันแล้วมาดูกันว่าใครจะเป็นผู้โชคดี!ประกายไฟแล่นไปมาระหว่างฉินเฉากับแวมไพร์ มันเหมือนกับว่าทั้งคู่เป็นหลอดไฟขนาดใหญ่ในลานจอดรถ ที่ส่องแสงกลางท้องฟ้ายามค˹าคืนพร้อมกับเสียงดัง ป็อก! ในที่สุดแหล่งพลังงานก็ไม่สามารถทนการใช้ไฟฟ้ามากขนาดนี้ได้ แล้วดับวูบลงอย่างสิ้นเชิงร่างของทั้งสองชักกระตุกล้มลงบนพื้นพร้อมกัน มีกระแสไฟฟ้าแลบออกมาจากร่างบางครั้งฉินเฉารู้สึกว่าหัวของเขาพองขึ้น พร้อมกับมีเสียงโหยหวนดังก้องอยู่ในหัวของเขา เมื่อคิดเกี่ยวกับความเจ็บปวดนี้ ฉินเฉาก็พบว่าเขาไม่เหลือความแข็งแกร่งอีกต่อไป‘เวรเอ๊ย โคตรเจ็บ! แต่อย่างน้อย ซูเฟยก็ปลอดภัย!’ ฉินเฉาคิด“แก ไอ้แมลงโสโครก….” ใครจะรู้ ว่าแวมไพร์ที่นอนชักกระตุกอยู่บนพื้น ทันใดนั้นก็พยายามลุกขึ้นจากพื้น “ฉันจะ….หั่นแกให้เป็นชิ้น ๆด้วยมือฉันเอง!”หลังจากพูดอย่างนั้น ตาสีฟ้าของเขาก็กลายเป็นสีแดง ขณะที่มือของเขาเหมือนจะปกคลุมไปด้วยแสงสีดำเป็นชั้นบาง ๆ“คาถามืด….คลื่นอัดกระแทก!”ปัง! คลื่นสีดำทันใดนั้นก็พรั่งพรูออกมาเหมือนกับคลื่นลม กระแทกเข้าใส่ฉินเฉาลอยกระเด็นร่วงตกบนหลังคารถ แล้วแน่นิ่งอยู่ตรงนั้น‘นี่อะไร? คาถา’ ฉินเฉาหยุดคิดเกี่ยวกับความเจ็บปวดทางกายของเขา ๆ ป
