ระหลาดใจอย่างอธิบายไม่ได้ เรื่องเกี่ยวกับคาถามืด เขาเพิ่งจะเคยได้ยินเป็นครั้งแรก“ฮ่าฮ่าฮ่า คาถามืดแข็งแกร่งที่สุด!” แวมไพร์หัวเราะ “คาถามืดสัมผัสมืด!”หลังจากสิ้นเสียงของเขา ทันใดนั้นวงกลมสีดำก็ปรากฏบนพื้นดินใต้ร่างของเขา สัญลักษณ์แปลก ๆ ถูกเขียนไว้ในนั้นจากนั้น หนวดสีดำนับสิบก็พุ่งขึ้นจากวงกลม มัดร่างฉินเฉาไว้กลางอากาศ“ให้ตายเถอะวะ!” แม้ว่าความแข็งแกร่งของฉินเฉาจะหมดไป แต่เขาก็ยังคงด่า “กะ แกมัน…ค้างคาวผีโรคจิต…ไอ้จิตวิปริต…แกมีหนวดพวกนี้ด้วย”“แมลงดื้อด้าน” มุมมองของแวมไพร์กลายเป็นคลั่งเล็กน้อย “ฉันจะทำให้แกหุบปาก!”หลังจากนั้น เขาก็เริ่มร่ายคาถา“คาถามืด…..”ก่อนที่แวมไพร์จะร่ายคาถาสำเร็จ ด้วยพลังที่เพิ่งฟื้นคืนของเขาฉินเฉาเหวี่ยงมือขวาของเขาออกไปตูม! ด้วยพลังเทเลคิเนซิสของเขา ทันใดนั้นรถก็พุ่งมาจากด้านข้างกระแทกเข้าใส่ร่างของแวมไพร์อย่างจัง แวมไพร์ถูกกระแทกไปด้านข้างกลิ้งอยู่กับพื้นหลายรอบ ร่างของเขาเต็มไปด้วยดิน ก่อนที่เขาจะบังคับหยุดตัวเองได้“ฉันจะฆ่าแก…ฉันจะฆ่าแก!” แวมไพร์นั้นแข็งแกร่ง แม้จะถูกฉินเฉาทำให้ขายหน้า แต่ถ้าฉินเฉาเร็วกว่านี้อีกหน่อย บางทีเขาอาจฆ่าแวมไพร์ตัวนี้ได้ก็ได้“แมลงตัวเล็ก เน่าเหม็น….กลับทำให้ข้าอับอายจริง ๆ!” ทันใดนั้นแวมไพร์ก็อ้าแขนออก ปีกคู่ใหญ่สีดำก็กางออกจากหลังเขาเขากระพือปีกลอยขึ้นไปในอากาศ ภายใต้แสงจันทร์เขาจ้องมายังฉินเฉาผู้ที่ถูกหนวดสีดำมัดอย่างโกรธแค้
