ม่มีเวลามาเล่นกับนาย” ฉินเฉาส่ายส้อมของเขาไปที่ซู่เฟิงหน้าของซู่เฟิงกลายเป็นเย็นชา เคลื่อนไหวขาอย่างเงียบ ๆขณะเดียวกันก็ยื่นแขนขวาไปตรงหน้าฉินเฉา ทำเหมือนกับจะตบหน้าฉินเฉาถ้าการตบนี้ถูกเป้าละก็คนธรรมดาคงเห็นดาว เลือดกำเดาคงจะพุ่งออกจากจมูก ฟันฟางหลุดไม่เหลือชิ้นดีอย่างแน่นอนโชคไม่ดีที่ชายที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาเป็นฉินเฉา เมื่อเห็นว่าซู่เฟิงใช้เล่ห์ ฉินเฉาอดรู้สึกฉุนขึ้นมาไม่ได้ เขาคิด ‘แค่ท่าแรกก็ไม่แสดงถึงความปรานีแล้ว? อย่ามาโทษกันล่ะ ถ้าฉันฉินเฉาไม่ปรานีนายเหมือนกัน’มือของซู่เฟิงเหมือนกับประกายของสายฟ้า มันขยับเข้าไปเพื่อตบหน้าฉินเฉาแต่ฉินเฉาไม่ได้พยายามที่จะหลบมัน ทันใดนั้นเขาก็ยื่นมือที่ถือส้อมออกไป แล้วกำมันในแนวนอน พร้อมกับหันส่วนส้อมไปด้านข้างเขาเร็วกว่าซู่เฟิง ทุกคนเห็นเพียงประกายสีเงิน จากนั้น ส้อมก็ได้แทงเข้าไปที่ฝ่ามือของซู่เฟิงแล้วเลือดของเขาก็ไหลออกมาจากรูเล็ก ๆ5 รูทางหลังมือของเขาฉินเฉาถอยหลังกลับไป 2 ก้าวอย่างเงียบ ๆ เพื่อหนีจากเลือดที่พุ่งออกมา ขณะที่หยิบส้อมอันอื่นจากโต๊ะ แล้ววางมันไว้ในพิซซ่าอีกชิ้น“ว้าย!” เลือดที่พุ่งออกมาทำให้เหลียวชาชากลัวจนต้องร้องออกมา เธอหดหัวของเธอเข้าไปที่หลังของพ่อ“นี่แค่การซ้อม ไม่คิดว่ามากไปหน่อยเหรอ?” เมื่อเห็นฉากนองเลือด หลงเหยาเริ่นอดขมวดคิ้วแล้วถามออกไปไม่ได้“ถ้านายคิดว่ามันผิด เรามาเปลี่ยนกันได้นะ” ฉินเฉาค่อย ๆ ลิ้มรสพิซซ่าอย่างช้า ๆ
